World Champion Day

Alles loopt bijna op schema deze ochtend. Met op beide armen mijn nummer en op mijn kuit mijn leeftijd begeef ik mij in het startvak van mijn leeftijdgenoten, een kleine 200. Gelukkig we starten niet allemaal tegelijk en is voor mij een zorg van de massa start weggenomen. Ik kom ’s morgens Fiona tegen die er weer monter uitziet. Ook mijn coach Mario spreek ik nog voor de start. Mario heeft het even druk met Yvonne van Vlerken, Nederlands trots en op een na snelste vrouw ter wereld op de hele IronMan. Om 7.55 uur knalt het startschot voor mij en begeef ik mij voor een mooie tijd van 31 minuten in de golf van Mexico. Het WK is begonnen ! De wissel naar de fiets loopt voorspoedig en tijdens de rit stijgt mijn verbazing over de kracht in mijn benen. Met een voor mij duizelingwekkende snelheid van gemiddelde 38,5 kilometer per uur schieten de 90 kilometer als een flits voorbij. Wel ontvang ik nog een rode kaart van de scheidrechter voor onvoldoende afstand houden. Oorzaak; een volledig losgeraakt peloton van mijn leeftijdsgroep waar niemand de rem wil aanraken. Scheidsrechter dus boos en uiteindelijk belanden we vrijwel allemaal voor 4 minuten straf in het penaltyhok en komt het uiteindelijk wel weer goed met ons, gelukkig geen diskwalificaties. Op naar het lopen van 2 rondjes, waarbij ik in de eerste ronde een tijd neerzet van 50 minuten. Dit zou goed zijn voor een tijd van 1.40 op de halve marathon, niet onverdienstelijk na zo een zware fietsrit. Helaas toon mijn lichaam verval in de laatste 10 kilometer en verlies ik nog eens extra 5 minuten waarop mijn looptijd eindigt op 1.45 uur en mijn totale eindtijd op 4.46 uur staat, hetgeen een absoluut persoonlijk record is voor mij. Dat vond ook en van de vrijwilligers die mij spontaan trakteerde op een stevige kus. Ook coach Mario, David en Gene stonden klaar mij op te vangen bij de finish. Een mooi moment dat ik maar moeilijk los kan laten, is het tijdperk van de ijzeren man dan nu klaar ? Ik kan het niet geloven …

The day before raceday

Daar waar Clearwater overloopt in gastvrijheid en vrijwilligers veel werk verzetten blijkt ook Transitions deze loyale mensen in huis te hebben. Ineens gaat mijn telefoon en meld Gene, Amerikaan en al 34 jaar werkzaam bij Transitions Optical, zich vrijwillig aan de fotografie te verzorgen van mij en Fiona, mijn teammate van Monaco, tijdens de race. Fiona echter, zo blijkt later, ligt met buikgriep in bed en twijfelt of ze zaterdag zal starten. Samen met Gene verken ik deze middag het parcours van zwemmen, fiets en lopen en voel ik eens temeer, dat dit parcours door het ontbreken van bergen en heuvels, mij veel beter ligt dan Monaco. Met Gene spreek ik af de race morgen met zijn motor naar de startlijn te rijden, zodat ik een half uur langer kan slapen, en belangrijker nog, niet in de ochtendkou staat. Diezelfde ochtend test ik mijn wedstrijd set ups uit. Ik fiets een uurtje, om mijn zelf in elkaar gezette fiets te tunen. Ik loop 30 minuten om aan de buiten temperatuur te wennen en zwem een stuk met pak, om deze vervolgens snel te drogen te hangen voor de volgende morgen. ’s Middags lever ik samen met David de fietsen en transition tassen in bij de organisatie. Wat een park aan race fietsen staan daar ! Mijn eigen carbon ros valt helemaal in het niets bij deze racemonsters met veelal dichte achterwielen. Die avond kruip ik vroeg onder de wol en besluit rustiger te worden. Alles is gedaan, ik kan niets meer doen, het aftellen is nu echt begonnen….

Op weg naar Clearwater

Als een gesel zijn de brick en taper trainingen van Mario Huys uitgevoerd en voel ik mijn lichaam langzaam herstellen van de inspanningen de afgelopen weken. De zenuwen nemen toe en ik krijg het langzaam benauwd. In plaats van een gezelschap van tien man zit ik in mijn eentje in Florida. Dat krijg je wanneer je boekt op het laatste moment. Maar niet getreurd, want eenmaal lid van de familie IronMan ben je nooit alleen en dat bleek al snel. Binnen 5 minuten op Amerikaanse bodem kreeg ik een bed en kamer aangeboden van nota bene onze kuilgravende oosterbuur triatleten. In alle vermoeidheid toch maar besloten in mijn geboekte en veel te dure Marriott te blijven kom ik de volgende morgen bij het ontbijt in gesprek met David Meyer, advocaat uit LA en, jawel, triatleet ! David was net als ik alleen in dit spektakel en hoe kan het toeval lopen is ook pappa in spe. De band was compleet en samen schreven wij ons die dag in voor de WK 70.3 De hele stad Clearwater werd door middel van borden, radio en TV gewaarschuwd voor de ijzeren gladiatoren die zaterdag de stad onveilig kwamen maken. Geld nog moeite was gespaard, een leger van niet minder dan 3.000 vrijwilligers waren opgetrommeld en geïnformeerd hoe zij komende zaterdag de 1650 atleten moesten begeleiden. ’s Avonds vanzelfsprekend naar het atleten banquet, waar we met een kleine 1.000 man gezamenlijk konden eten op het strand en luisteren naar de toespraken van de leiding en scheidsrechters. Ook was er ruimte gereserveerd voor een gebed van de lokale dominee op het podium. Gezien mijn achtergrond een gebaar van hoog kippenvel. De boodschap was duidelijk, zaterdag 10 november zal een hele bijzondere dag worden !

Goud voor Saton team in Nederlands Kampioensschap Service verlening

Nu de vakanties erop zitten, de wintertijd zijn intrede doet en de avonden eerder uitnodigen om op de bank te ploffen vragen veel mensen mij hoe ik het toch voor elkaar krijg naast mijn werk om 15 uur per week te trainen. Veel lof wordt uitgesproken over mijn discipline om toch telkens weer en wind te trotseren en ingepakt met muts en handschoenen de lange fietsritten te ondergaan. Ik moet hierbij ook eerlijk zegen dat het niet altijd meevalt. Zeker niet wanneer men vraagt wat ik dit weekend ga doen en ik niet verder kom dan mijn 10 urig schema uit te leggen, die ik in 3 dagen moet volbrengen. Als een pitbull hou ik de weersverwachting in de gaten en buig mijn afspraken en werkzaamheden om de droge perioden heen. De weg naar het WK in Florida is er een van doorzetten, maar dat is juist het karakter wat een IronMan nodig heeft. Ik voel me goed en pareer telkens net de verkoudheden om me heen. Coach Mario heeft op mijn verzoek mij een wat lichter schema gegeven voor de laatste weken. Ik wil voorkomen dat mijn weerstand teveel zakt in deze drukke tijd.


En de drukte neemt toe als het moederbedrijf Saton Optiek tijdens een zinderend Gala in een volgepakte Studio 21 in Hilversum, wordt onderscheiden met de Visa Retail Service Award. Het juryrapport was niet alleen lovend over de service die Saton Optiek verleend maar roemde ook het totale concept. Pers en felicitaties regenen over ons heen en ook sponsor Transitions laat zich niet onbetuigd en stuurt tijdens een van mijn afrondende trainingen een reclame vliegtuigje met felicitaties de lucht in. Bijna komt het WK in Florida in gevaar. Ik wacht tot het laatste moment en besluit op vrijdag 2 november het reisbureau te bellen en mijn vlucht te boeken. Clearwater here I come!

Iron Baby

Langzaam kom ik mijn verbazing niet meer te boven. Net terug uit de IronMan Monaco met mijn eerste WK ticket ooit op zak. Zijn we ook met het bedrijf genomineerd, als enig opticien bij de laatste 3, voor de Retail Jaarprijs 2007. Krijg ik als klap op de vuurpijl in een romantische avond 3 predictor tests onder mijn neus met een eenduidig antwoord…. Als alles gezond mag gaan wordt IronMan Kees komend voorjaar Ironpappa. Woorden schieten tekort om onze gevoelens te omschrijven …. Zegt dit iets over een midlifecrisis of meer over een nieuwe levensstijl ?

Katwijker Kees Saton geplaatst voor WK Florida!

Het valt niet mee te beschrijven welke emoties er door je heen gaan de laatste ronde. 9 maanden trainen vallen samen in een paar uur erop of eronder. Natuurlijk valt dit in het niets wat Vladimir Salnikov zal hebben gevoeld na 4 jaar trainen en de terugtrekking van zijn land voor de olympische spelen destijds. Maar toch; een lekke band en ik val zomaar 100 plekken terug op de lijst en eindig als 349ste. Met lood in mijn schoenen begeef ik mij toch naar de verdeling van de startbewijzen voor Hawaï en Florida. De volledige IronMan op Hawaï kan ik wel vergeten, maar Clearwater Florida, daar blijf ik hoop op houden, temeer daar er 19 plekken in mijn leeftijdscategorie te vergeven zijn. Het duurt lang en de spanning loopt op, met nog een vijftal startbewijzen te gaan hoor ik mijn naam en ben ik geplaatst voor het WK halve triatlon in Florida. Een droom wordt werkelijkheid en mijn lekke band is vergeten. 10 november 2007 mag ik nog een keer dezelfde afstand doen. Na het Nederlands kampioenschap in Nieuwkoop gaan we nu opweg naar mijn eerste wereldkampioenschap van mijn leven. Als dit geen goed middel is tegen een midlifecrisis?!

RESULTS MONACO IRONMAN 70.3 2007

See also: www.monaco-ironman.com

Pablo Galvez-Martin:
Finisher all categories number 209
Finisher number 44 in his category

Swimming was hard. I swam slowly and when I finished the swim I thought my race starts here but after a while on the bike, I had a back pain I never experienced before. Mario’s comment was that during the race you push yourself more and then you have stress that reveals itself through pains. “I tried to stick with Kees on the bike but Kees was too fast. During the run I felt good. It was very hard for me to go up the hill to the casino. I wanted to finish so bad that I started running faster. I’m happy with my time as my goal was to finish in less than 6 hours and I finished in 5:30 (get exact time from excel sheet). I want to improve for next year. Mario mentioned that it was good not to go too hard on the bike or on a run lap.

Kees Saton:
Finisher all categories number 351
Finisher number 61 in his category
Received slot to go to Florida Ironman 70.3 championships
and decided to go

In the water there were too many people, I lost my goggles and started swimming the breast stroke for a while. On the second swim lap, I felt good. On the bike, I went slowly as recommended by Peter. Unfortunately I got the first flat tire since 2 or 3 years. Pablo was faster uphill but I would catch up with him on the downhill. The run was very hot. Too hot for me. I’m very happy with the experience and excited to go to the world championships in Florida.

André:
Finisher all categories number 686
Finisher number 46 in his category

I was quite sick the week before and the days before the event. I felt great during the swim but on the bike, at the first service stop I starting feeling bad again. I was hoping to get my energy back on the downhills. The run is usually my strongest point but without energy, I was just thinking that I wanted to finish and started walking. I pleased myself walking, looking at the Monaco scenery. Mario’s comment, “The worst for an athlete is not to have any energy left. In that case it’s best to stop racing so it’s a good thing he started walking.

Andrea:
Finisher all categories number 133
Finisher number 27 in his category
Received slot to go to Florida Ironman 70.3 championships
and decided not to register

My swim went fine, but as I was not riding my own bike and it was heavier than mine, plus the gear before the last one didn’t work. Also the brakes were dangerous and I had a hard time getting used to them. For the run, the 2 first laps went fine but in the third lap I had no energy left because I didn’t eat enough. Mario’s comment: “Andrea didn’t have energy because of the heavier bike and not because he did not eat. If he had had his own bike, he would have made a better time

Uwe:
Finisher all categories number 221
Finisher number 18 in his category
Received slot to go to Florida Ironman 70.3 championships
and decided not to register

I drank so much salt water during the swim that I didn’t need to take any salt tablets! I was very slow at the swim but told myself to stay cool. I thought about Kees, André, Pablo and Andrea in front of me and that motivated me to go faster. I went fast on the first hill but on the second one my knee started to hurt. On the flat parts I would go very fast. I was happy because I got past many other athletes on the bike ride. For a while I had a bad stitch that slowed me. My transitions from the bike to the run was really fast. During the first run lap, I thought about my knee and paced myself. On the second & 3rd run I felt more comfortable. Globally, I really enjoyed the race.Mario’s comments: Uwe did a great job as with his knee accident we were unsure he would make the race 6 weeks ago.

Fiona:
Finisher all categories number 464
Finisher number 3 in her category
Received slot to go to Florida Ironman 70.3 championships
and decided to go.
Was one person close to receiving a slot for the Hawaii Ironman championships.

During the swim I was kicked in the chin, in the face, nose, goggles and chest. I tried to relax and tell myself it didn’t matter but then I would be kicked again! The second lap I swam better. I felt like I was swimming to survive. On the bike I took my time the first 20 minutes.Then I noticed some girls, one with a red top and another with a black top that were regularly catching me up on the hills and I would overtake them on the downhills thinking about Mario’s advice “Don’t use the BREAKS!” I thought I would catch up with the other women on the run, as they were out of my sight at the end of the bike. My run was great and I was satisfied to overtake all the women I was racing against during the bike. The whole experience was just fantastic.
Mario’s comments: Fiona had only 8 months of training but she has it in her to do great. Swim start in Monaco is one of the hardest in the world because it is narrow and the bike is toughest with 3 steep hills.

Marna:

Start number 521

Marna’s knee was hurting on the bike, due to her previous injury so she still went up the first steep hill and started the second courageously, but then could not continue any further. She was still happy about the whole experience.

SO warm …. !

Met de gedachten ‘Als ik eerst maar van die fiets af ben’ knal ik volle bak de eerste ronde de overbekende Formule 1 tunnel in opweg naar de haven. Mijn loopschoenen voelen betrouwbaar aan en angst om ‘lek’ te lopen heb ik niet meer. Het is nu mijn race opnieuw en opnieuw haal ik Andre in die achteraf veel last had van diarree. Vol goede moed neem ik de steile klim naar boven naar de finish lijn onder het Casino. Ronde twee gaat beduidend minder voortvarend. Ik krijg een enorme klap van de hitte en begin daar waar ik kan water over me heen te gooien. Ronde 3 is al niet veel beter, ik vraag al om flessen en de eerste handen ijs worden uitgedeeld. Opnieuw schieten de ABC lessen van Peter Reid en de woorden van Mario door mijn hoofd; economisch lopen en niet te hard de klim op. In ronde 4 gaat het iets beter en bij alle 3 de waterstops giet ik een fles water over me heen en zelfs de tuinslang is van harte welkom. Iedere ronde kijk ik uit naar de aanmoedigingen van mijn vriendin Naomi en vriend Dick. Vanaf het Casino kijkt Eyeline journalist Anneke Pastoor toe van onder een ‘koele’ parasol. Oef, het is zo warm, mijn grote lijf kan de warmte gewoon niet kwijt. Bij de laatste ronde voel ik toch weer vleugels, ik zie de klok tellen naar bijna 6 uur. Ik zet een sprint in en zie mijn tijd komen op 5.59.03 op een lekke band na de tijd die ik had gedroomd, maar voldoende voor Hawaï of Clearwater Florida ?

De laatste klim is voor mij …. Lek !

Op de fiets begin ik mijn armen en hoofd in te smeren tegen het beginnend zonnetje. Net voor de klim eet ik toepasselijk nog een ‘snelle Jelle’. Om me heen schiet de een na andere fietser me voorbij. Rustig aan de 1e helling gonst het in mijn hoofd. Peter Reid en Mario Huys hadden me zo vaak gewaarschuwd. De laatste helling is van jou zei Mario nog gister. Ik rij door en wordt gepasseerd door Pablo en Andre. Rustig Kees, het komt wel goed. De eerste waterpost gaat geweldig. Ik gooi mijn oude bidons weg en ontvang twee nieuwe met een stuk banaan. Voorbij Peille begin ik wat harder te rijden, in de afdaling haal ik Pablo en Andre weer in en blijf ze verrassend voor. Ik voel me steeds beter, ondanks een wat rauw luchtkanaal en begin inderdaad steeds meer fietsers in te halen. Bij de laatste klim gaat het helemaal top, ik zet aan en rij vol overgave richting La Turbie. Maar hoe is het mogelijk, mijn nieuwe race set-up en gloednieuwe banden zijn nog maar net uit de verpakking en ik rijd net onder de top van de laatste klim, mijn 1e lekke band in het gehele jaar ! Ik kan het niet geloven en verlies bijna 25 minuten met het verwisselen en opblazen van mijn band. Niet genoeg geoefend met het luchtpatroon, toch weer met de hand oppompen. Snel weer op de fiets en ik zie na 300 meter mijn vriendin en mijn vriend Dick van der Niet in het publiek staan. Ik brul nog over de lekke band, maar de afdaling begint al snel en met snelheden van 50 kilometer per uur en haarspeldbochten is er weinig tijd verder na te denken. Ik verlies bijna de grip op mijn fiets in een bocht en moet wederom ondervinden dat mijn achterband niet hard genoeg is en te gevaarlijk om in de bochten te gaan hangen. Ik besluit door te rijden en niet meer tijd te verspillen met de achterband. Blijft niets anders over dan hard te remmen voor de bocht en mijn snelheid drastisch aan te passen. Nog binnen de 3 en half uur rijd ik naar de laatste wissel. Ik reed top, veel beter als verwacht met een stevig gemiddelde snelheid van bijna 30, maar die bandenwissel had sneller gemoeten. Tja, ook dit hoort bij triatlon.

Race day !!!

Wat een chaos. 25 jaar waterpolo ervaring in 25 slagen verdwenen. Ik weet niet waar ik moet kijken, waar ik mijn armen moet laten, waar het water is gebleven. Op de bodem zie ik een paar duikers naar boven kijken of het goed gaat. Het gaat helemaal niet goed ! Ik krijg geen lucht, voel overal bewegend armen en benen, mijn bril wordt van mijn hoofd geslagen. Ik stop heel even om lucht te krijgen, doe twee slagen schoolslag en voel een volgende lichting mannelijke en vrouwelijke zwemmers mijn rug en hoofd gebruiken om vooruit te komen. Maar weer borstcrawl dan maar, op naar de eerste powerbar boei. Langzaam komt er ruimte, ik probeer in mijn ritme te komen, bij de boei aangekomen wordt ik weer afgesneden. Ik kies een paar benen en zwem er achteraan. Bij strand aangekomen wankel ik nog na van het zwemmen en ren zo snel mogelijk naar de andere kant van het strand om de tweede ronde te zwemmen. Deze gaat prettiger meer ontspannen. Onderweg denk ik, zat ik maar eerst op de fiets. Na 34 minuten gaat mijn wens na een goede wissel in de transition zone in vervulling en begin ik maar alvast te eten aan een banaan.

D … day !!!

Alle voorbereidingen zitten er op. Nog even een rondje gereden en gelopen in de buurt van St. Tropez om aan de warmte wennen. De avond ervoor verzamelt het team samen met de coaches in een hotel in Nice. Goed slapen is nu belangrijk, nog belangrijker dan de nacht ervoor. Ik ben tot overmaat van ramp verkouden geworden en ook mijn bronchitis viert hoogtij. Met een dosis aspirines en slijmoplossers duik ik het bed in om de hele nacht gestoord te worden door een sms piep van de telefoon van een kamer verderop. Het hotel is te gehorig gewoon, mijn stressniveau te hoog ! De volgende morgen vroeg op voor de reis naar Monaco. Een verschrikkelijke dag en nog verschrikkelijkere planning. Van opbouwen van de fiets, tot inschrijven, tot het samenstellen van de wisseltassen en tussendoor persconferenties en verplichte pasta party’s. Tot overmaat van ramp wordt mijn fiets afgekeurd op een klein detail. Met een waterdop en wat plakband wordt het mankement verholpen en mag ik mijn fiets in mijn vak neerzetten. Met een hoge mate van stress duik ik s’avonds om 11.00 uur in bed. Mijn zwempak en spullen voor de volgende morgen liggen klaar voor de grijp. Natuurlijk kan ik de slaap niet vatten en staan we om halfvier weer naast ons bed om aan de voorbereiding van de grote dag te beginnen. Een summier ontbijt en snel naar strand voor de voorbereiding. De DJ is al wakker en draait langzaam het volume op naar de start. De helikopter maakt al vluchten boven het zwemwater en mijn Italiaanse teamgenoot komt tot de ontdekking dat zijn fiets die nacht is gestolen. Wat een ellende. Met man en macht werkt de organisatie aan een leenfiets en 5 minuten voor de start zie ik Andrea met een strakke gespannen blik schuin naast me staan in het startvak. Een diepe wens voor succes geven we elkaar en het startschot buldert door de haven. 850 atleten werpen zich in het water. D-day is begonnen…

Sponsor je mee voor Right To Play ?

Al jaren voel ik me erg verbonden met het goede doel van Right To Play. Afgelopen jaar heb ik in Oeganda met eigen ogen mogen zien wat een goede begeleiding van kinderen in kansarme gebieden een verschil kan maken. Ook heb ik gezien dat Right To Play als organisatie enorm productief werkt. Talloze vrijwilligers zetten zich vrijwel kosteloos in voor deze zaak en worden dankzij een strak protocol goed begeleid. Zodra een project van de grond is nemen de lokale mensen het over en begeeft Right To Play zich naar het volgende, helaas nog talloze, project. Mijn inspanning en daarmee ook mijn financiële bijdrage voel ik als gewaarborgd en ik zou het leuk vinden om in deze prestigieuze duurwedstrijd een mooie opbrengst te generen voor Right To Play. Sponsor jij me ook ? Onder mijn foto aan het begin van de blogger staat een sponsorformulier met daarop alle info die nodig is om mij te sponsoren. Dank je wel namens miljoenen spelende kinderen !

Kees Saton

De zenuwen beginnen

Met Jan van ProFiets in Rotterdam nog de laatste zaken doorgenomen en 2 wedstrijd racewielen besteld. Ja, ik mag nu net als de ‘grote jongens’ op aërodynamische wielen rijden. Deze wielen hebben namelijk enkel nut boven een snelheid van 35 kilometer per uur en dat lukt me dankzij al die trainingen, zeker in wedstrijden. Ook mijn pedalen heb ik verwisseld en om alle risico’s te mijden heb ik een set regenbanden meegenomen, mocht het weer in Monaco zo slecht zijn als onze zomer. Ik ben er klaar voor en begin me nu langzaam nerveus te maken. Nog een kleine 2 weken en dan is de grote wedstrijd daar. Van Mario krijg ik nu tal van ‘Brick’ trainingen, hetgeen betekend wissels van fietsen naar lopen en van zwemmen naar fietsen. Ook voert Mario het tempo op en train ik steeds meer op wedstrijdtempo. De teller staat nog steeds op 13 en een half uur per week, ook na de monsterlijke bergtrainingen en wederom slaat de vermoeidheid toe. Mijn vriendin is snipverkouden en ik begin ook last van mijn keel te krijgen. Weer een openwater training is dan niet lekker. Laatst deed ik een training in de zee voor mijn winkel. Zoals altijd check ik eerst de stroomrichting en zwem tegen de stroom in weg. Dat deed ik ook nu en het was wel erg grappig te zien dat ik na een half uur zwemmen op precies dezelfde plek lag en geen meter was opgeschoten door de sterke stroom. Op het strand stonden wat mensen te lachen en ik moet zeggen, ik geef ze groot gelijk, haha. Het aftellen naar raceday is begonnen en daarmee nemen de zenuwen toe. Mijn raceshirt ligt bij de drukker voor het logo van Right To Play, het hotel is geboekt, de conditie is beter dan ooit en de spanning neemt met de dag toe. Voorzichtig durf ik naar tijden te kijken. Winnen is uitgesloten, daarvoor moet je meer als 3 jaar zo hard getraind hebben als ik de afgelopen 9 maanden. Me plaatsen voor de WK hele triatlon in Hawaï is ook nog een stapje te ver, bovendien is Monaco met die bergen niet mijn parcours om me daarvoor te plaatsen. Maar het WK halve triatlon in Clearwater Florida November 2007 ligt als ik een goeie dag heb, in mijn bereik. Oei oei oei, ik wordt al nerveus bij het tikken van deze woorden… .

Testen en balans vinden als een profesional

Als je alle uren op gaat tellen die ik het afgelopen jaar sportend heb doorgebracht dan durf ik te zeggen dat de status semi professional wel is verdient. Maar dat ik langzaam zo word meegenomen in testen van voeding supplementen, gels en zelfs huidvriendelijke oplossingen tijdens het sporten had ik niet verwacht. Langzaam ontward het terrein van de duursport en zijn blaren, pijtjes maar ook steenpuistjes, aambeien en schaafplekken op talloze plekken me niet vreemd. Als ik twee toppers mag noemen in het geheel van alle middeltjes dan noem ik de Liftoff tabletten van Herbalife (zie www.herbalife.nl) en de Reskin Bikepatch (zie www.reskin.eu). Op die plekken waar het schuurt, tepels of je achterste bij het fietsen is dit meermalen draagbare pleistersysteem ideaal om tijdens de training die zere plekken te mijden die we allemaal kennen. De Loftoff tabletten zijn calorieloos en juist bedoeld om de zouten en mineralen aan te vullen die je snel uitzweet en waar je je futloos van gaat voelen. Op zich ook wel logisch, daar de overdracht van voeding naar de weefsels gepaard gaat met zoutwaardes in de weefsels en het bloed, oftewel de Natrium-Kalium pomp, vermindering van die zouten tijdens het duursporten maken je bij dagelijkse belasting vaak futloos. Ik heb veel baat gehad tijdens mijn trainingen en wedstrijden van dit product en deze tabletten gebruik ik als aanvulling. Voor de aanvulling van energie gebruik ik een 2de bidon met daarin opgeloste koolhydraten of een gel. Zeker voor een gewichtgevoelig persoon als ik oppassen dat ik niet teveel neem van deze calorieënbommen. Zeker daar het enorm tegenvalt wat een mens per uur kan opnemen in zijn lichaam. Veel sporters nemen tijdens de duursport veel teveel suikers tot zich welke niet opgenomen worden en enkel maagproblemen geven en juist prestaties tegenwerken.

Een weekje ‘bij komen’ in de bergen

Gezellig op bezoek bij bijzonder gastvrije coach Mario Huys. Even het weer ontvluchten en wat frisse berglucht opdoen. Natuurlijk gaan alle sportspullen mee op vakantie. Gelukkig net een PC hoofd tractor gekocht, dus de kofferbak kon helemaal vol met fiets, reserve wielen, noem het maar op. Bij het hotel staat Mario al te wachten en na een gezellig babbeltje begeleidt hij me in een trainingsschema waar menig klim en loopoefening wordt opgenomen. ‘Ga morgen maar eerst 2 uur fietsen en dan haal ik je op voor een loop dor de bergen’ was de opdracht voor de eerste dag. De tweede dag betond uit een fitness uurtje, 24 kilometer lopen om de wonderschone Achensee en anderhalf uur zwemmen in Worgl. De zaterdag werd ik op mijn verzoek de bergen ingestuurd met de fiets. Dat heb ik geweten, een rit van 7 uur met 140 kilometer op de teller en klimmen van 17 %. Voor eenieder die respect voor de bergen wil krijgen kan ik de Zillertaler Hohestrasse zeker aanbevelen. Vol trots belde ik Mario dat ik de klim had overleefd en dat het erg afzien was, zelfs na 9 maanden training en met een goede fiets, maar dat ik erg tevreden was. Voorzichtig meldde Mario dat ik er nog niet was en dat er nog wat klimmetjes kwamen. Na een uur, net beginnend aan de ergste klim van de dag, zakte de moed me in te schoenen, voelde ik me klein slap en ellendig en wist ik dat Mario wederom niet had overdreven….

‘Wad’ moet ik nu, fietsen, lopen of toch zwemmen ?

Tja, het weer zat niet mee de afgelopen dagen. Na Vlieland, wat overigens ook een populaire vakantiebestemming is van de brillenkokerkoning van Nederland, en Terschelling, dan nu aanbeland op Ameland en wel op de datum dat coach Mario een zeer gevreesde ‘brick’ training heeft bedacht. Vandaag moest het gaan gebeuren, 24 kilometer fietsen en vervolgens 3 kilometer hardlopen en dat 5 maal achter elkaar. Nu zijn de waddeneilanden niet zo groot en kijken mensen raar op als je met een fiets voorzien van ossekopstuur voorbij komt scheuren. Op Vlieland moet ik wind mee erg hard in de remmen, anders had ik zee in gereden. Bij Terschelling heb ik maar een fiets gehuurd, want al die schelpenpaden zijn niet echt goed voor je banden. En dan nu Ameland, die mooie lange geasfalteerde dijken heeft alles bij elkaar een kilometer of 25 gaat het net, maar 5 keer achter elkaar, dat was zelf Klaas Nobel, Amelander en ruimdenkende kunstenaar cq zeiler, teveel. Onder toeziend oog van de lokale dijkbezoekers heb ik 5 en een half uur rondjes gefietst en gelopen met een totaal verbruik van 4200 kcal. Dat moet er beslist een van ‘de vaste wal zijn’ zal de conclusie uiteindelijk zijn geworden……

Hoezo vakantie ?

Onder het motto van ‘zoek de zeehond’ had coach Mario Huys de boodschap van mijn mail goed begrepen. Vakantie van 16 juli tot 30 juli betekende voor hem een schepje op het trainingsschema. Kortom, terwijl mijn lief nog ligt te slapen in de voorkajuit van vaders boot zit ik al op de fiets om de havenplaatsjes van het IJsselmeer om 8 uur ’s morgens onveilig te maken. Wel grappig om over de Volendamse dijk de talloze toeristen te aanschouwen. Het hardlopen is inmiddels in plaats gekomen van de ouderwetse afwas, dus tijdens het 3 wekelijks loopje wordt de stand van zaken in huize Saton doorgesproken en de planning voor de volgende haven uiteengezet. Blijft over het zwemmen en dat gebeurt, jawel, gewoon overboord achter de boot aan in het IJsselmeer of Waddenzee. Blijkbaar lezen de in Pieterburen ook mijn blogger, want tijdens de laatste training werden mijn prestaties nauwlettend gevolgd door 3 zeehonden die op 20 meter afstand aan het meezwemmen waren. Gelukkig was ik in mijn wetsuite wat te groot voor een haring.

De magie van een echte Ironman wedstrijd in Nice!

De kriebels beginnen al aardig te komen. We zijn uitgenodigd als Oakley Transitions team om een kijkje te nemen bij de IronMan Nice. Een hele triatlon van 4 km zwemmen, 180km fietsen en een marathon lopen. Op zaterdag kijken we alvast in het promodorp met tal van handigheden voor triatleten. Hier vind ik in een keer wat ik een half jaar bij elkaar heb vergaard via sites en tips van collegae triatleten. Ook hier blijkt weer dat er geen aanwijsbare ideale set-up is. Oppassen voor het bekende gezegde over de beste stuurlui dus. Dit wordt maar al te duidelijk als we over de transitions plaats, oftewel wisselzone, mogen lopen. Ik doe dit in mijn eentje om goed te concentreren op de set ups van de fietsen. In lange rijen staan 1400 fietsen klaar om de volgende morgen te vlammen in de bergen van Nice. Wat een pracht aan rijwielen, ik word er bijna hebberig van ! In mijn ooghoeken zie ik Mark Allen rustig mij groetend voorbij lopen, veelvoudig winnaar van deze Nice IronMan en ook Hawaï, een begrip in de triatlon wereld. 2 dagen later zou Peter Reid op het podium tijdens de prijsuitreiking zeggen, ‘wow ik sta naast Mark Allen’. De triatlonwereld wordt zo wel erg gezellig. De volgende morgen in alle vroegte staan we aan de start van mijn eerste IronMan, gelukkig wel als toeschouwer. Kippenvel om te ervaren wat er allemaal gebeurt. Om 6 uur ’s morgens zwiept de beat van de muziek de deelnemers op. Een paar deelnemers hollen nog zenuwachtig heen en weer, zij zullen niet winnen, dat is duidelijk. Voor me in het azuurblauwe water ligt het parcours met enorm grote boeien erin. 1400 gele badmutsen staan te trappelen bij de start, niet te hard want het strand is van kiezelstenen en de meeste dragen daarom goedkope slippers. Een continue overscherende helikopter maakt de spanning compleet. Ik ben inmiddels al misselijk van de zenuwen en ik sta niet eens tussen de deelnemers. Twee dj’s, een fransman en een Amerikaan, zwepen het publiek op. Een kanonschot klinkt, 1400 sporters duiken in het fantastisch kleurende water, 2800 slippers komen omhoog en drijven weg, de start is begonnen ! IronMan Nice is op weg voor de komende 8 tot 16 uur. Een enkele zwemmer komt terug of wordt uit het water gevist, zwembril kwijt of klap op het gezicht. Een klein uur later komen de eerste zwemmers aan de kant en wisselen voor de fiets. Vol gas schieten de mooie fietsen weg, behangen met voedsel en drinken voor een rit van 180 kilometer in 30 graden. Door de zenuwen zie je wat geklungel ontstaan, een enkele triatleet is zelfs zijn nummer vergeten en wordt teruggestuurd. Nu is het wachten op de terugkomst van de fietsers. Wij gebruiken de tijd om zelf een stuk te zwemmen in de zee. Ik maak nog een foto van de prachtige finishlijn met mijn gewenste tijd in Monaco. 2 uur later zal de winnaar van de gehele triatlon daar de finish overkomen. Het aftellen naar mijn eerste IronMan wedstrijd is nu echt begonnen.

3e Trainingskamp, een blik op het parcours in Monaco

Op het laatste moment besluit ik toch met het vliegtuig te gaan, een rit van 1450 kilometer in mijn eentje vond mijn vriendin niet echt leuk. Het laatste trainingskamp uit een serie van 3 waar we met name veel informatie krijgen over het parcours, het gevoel bij de wedstrijden en de wissels. Ook het kamp van de controle test of we ons huiswerk en trainingsarbeid goed hebben gedaan. We mogen de volgende dag de fiets weer op met mondstuk en hartslagmeters. Ik span met dit keer echt in en vlak voor ik van de fiets val komt het bevrijdende antwoord dat ik veel progressie heb gemaakt, maar dat er nog veel te winnen valt als ik gewicht verlies. Hoezo, spannend nieuws ?! Ik was aardig op weg kilo’s te verliezen maar een hindernis was wat lastig te nemen, namelijk de gevolgen van stoppen met roken. Samen met vriendin hebben we een datum geprikt om deze psychische barrière eens goed te nemen en eenmaal aangekomen bij de datum vloog mijn gewicht 3 kilo omhoog om daar vervolgens te blijven, ondanks mijn inspanningen. Sowieso vond de dokter dat een verstandige beslissing al was hij verrast dat ik überhaupt de favoriete hobby van mijn wijlen opa beoefende. Hoezo verrast; tenslotte is de beste man er 93 mee geworden… J Welnu mijn gewicht is er 91 van geworden en dus nog altijd en slordige 18 kilo zwaarder dan de gemiddelde triatleet. Coach Mario Huys was wel in zijn sas met het resultaat met als gevolg een schepje erboven op en nog meer fietstraining thuis, oeps. Een fantastisch weerzien had ik met mijn zwemtrainer Vladimir, in het zouten buitenbad aan de haven van Monaco werd mijn slag fijner en langer gemaakt en de IronMan start geïmiteerd en geoefend. Een breed gekrulde glimlach van Vladimir en eindelijk respect van mijn teamleden en trainers toen ik mijn breedgeschouderde en onderweg alles verpletterende waterpolo start te voorschijn toverde. En terecht kan ik u melden, want niemand haalt mij in, ook Peter Reid niet ! De volgende dag zou Peter mij ook een compliment geven voor het zwemmen in het buitenwater, een beetje schoorvoetend, want hij moest wel eerlijk toegeven dat hij voluit moest om gelijk met mij bij de boei te eindigen. Ogenschijnlijk makkelijk fiets ik de volgende morgen de heuvels op met, jawel groep 1. Ik rijd de 1e helling zelfs op kop als een ware Tourrenner meesterknecht en krijg ik opnieuw een mooi compliment van Peter Reid. Bij helling twee bleek dat ik toch iets teveel kracht had gegeven en bij helling 3 moest ik 100 meter voor de fotoshootstop eraf. Even geplast zeker, waren de gevleugelde opmerkingen van Miku de fotograaf. Tot slot werd het loopparcours eens goed bekeken en ik kom tot de volgende beschouwing. Is er dan niets vlak in dit prachtige landje Monaco ? Wat moet je anders hier met een Ferrari, als alles omhoog of naar beneden loopt ? Gezien het parkeerprobleem en de vele tunnels en trappen ben je met fiets en te voet vele malen sneller. Monaco is de juiste plek voor een mooie triatlon dus….. mits je 18 kilo minder weegt en leeft in een land met bergen om te trainen. Klaarblijkelijk heb ik toch wel de juiste belissing genomen een X5 te kopen.

9 juni : Een duel uit de schoolbanken

Mijn coach Mario Huys vindt het wel genoeg geweest. 4 wedstrijden in 4 weken, nu terug naar de training voor Monaco. Met enige twijfel begeef ik me toch zaterdagochtend vroeg naar Bodegraven. Met opvallend weinig stress alles in de auto gegooid meld ik me net op tijd bij de wedstrijdcommissie. Het parcours doorgenomen bereid ik me voor op mijn eerste Le Mans start, wel handig want dat gebeurt volgens mij in Monaco ook. Gezien mijn resultaten tijdens de NK vorige week biedt een van de teamleden van het Katwijkse triatlonteam Luyten me zijn plek op de voorste rij aan. De woorden van Mario ‘okay, nog 1 wedstrijd maar je mag niet voluit gaan’ schieten door mijn hoofd. Achter me hoor ik oud schoolbuddy Dirk Hus zeggen ‘zwemmen lukt me niet, maar ik haal je wel in op de fiets’ en het startschot klinkt. Na 2 rondjes in de Reeuwijkse plassen kom ik als 18e uit het water, snel naar de wissel waar ik voor het eerst probeer tijdens het fietsen mijn schoenen aan te doen, hetgeen geen succes blijkt, want het duurt veel te lang en ik schop mijn schoen kapot. Ik krijg er toch nog gang in en rijd met een gemiddelde van 35 km/u heen en weer over de weg zo hard ik kan om Dirk niet tegen te komen. Een lokale boer neemt het niet zo nauw met onze wedstrijd en zet een tractor vlak voor mijn neus op de weg. Tja, afstappen en wachten, hoort blijkbaar ook bij triatlon. Dan maar even een banaantje eten en weer door. Ik rijd op de 25e plek en wordt opvallend weinig ingehaald. Sterker nog ik haal ook anderen in en doe voor het eerst mee met de top 20 ! Een ferme tik op mijn rug en daar komt onze Katwijkse reus Dirk voorbij zetten. Ik zet aan en weet hem op respectabele afstand te volgen. Op weg naar de laatste wissel zie ik mijn vader en moeder enthousiast brullen dat ik zo goed ga. De afstand met Dirk is wel redelijk geworden, maar hup even tempo draaien met lopen. Echter Dirk gaat opvallend snel en ik merk dat ik lucht genoeg heb, maar niet veel harder meer kan. In een rechtstreeks duel haal ik hem toch 2 keer in en spijtig genoeg hij mij ook. Dirk eindigt, helaas maar verdiend, net voor me op de 22e plek met een tijd van 2.08. Ik mag het met de 23e plek doen en goed voor 12e in mijn leeftijdsklasse. Onderweg naar huis krijg ik het besef voor het eerst aan de wedstrijd te hebben meegedaan. Dat is een lekker gevoel om mee te nemen naar het trainingskamp volgende week in Nice !

NK middenafstand triatlon, fantastisch evenement

Mijn persoonlijk IronMan coach Mario Huys had speciaal voor mijn eerste halve triatlon het weekschema aangepast. Met acht uur training een opvallend rustige week en dus alles gericht op mijn eerste Nederlands Kampioenschappen. Zenuwachtig en met wat weinig slaap verschijn ik om half tien bij de inschrijfbalie en wordt mijn nummer 162 op handen en kuiten geschreven. Om 11 uur precies woelen 234 triatleten de opvallend ondiepe bodem van de Nieuwkoopse plassen om. Met de bagger voor mijn zwembril stort ik mij het zwemgevecht over 3 kilometer, waar ik na 44 minuten opvallen sterk als 65e uit het water kom. De wissel ging niet top, het koste me veel tijd de uitgedachte etenswaren in mijn kleine zakken van mijn traitlonpak te proppen. Als een veredeld kruidenier verlies ik bij de eerste bocht mijn geliefde ‘snelle jelle’, waar ik vervolgens iedere bocht aan word herinnerd. Ik lijk de enige met een buidel bananen en broodjes aan boord, veel triatleten zie ik met vastgeplakte repen en powerbars. Ook blijkt het opvallend druk in de bevoorradingsstraat, dat kan ook niet anders want een halve triatlon kost al snel 4000 kcal. Het fietsen ging zwaar, mijn benen schieten na 15 kilometer al vol en voelen het gehele traject zwaar aan. Gelukkig is de omgeving fantastisch en word ik blij van de gedachten aan mijn eerste NK in mijn leven. In de laatste ronde word ik tijdens het inhalen voorzien van extra adrenaline wanneer in een onvoorzichtige beweging van een van de rijders een vette fluim mij op een millimeter na mist. Na 81 kilometer blijk ik toch een leuk gemiddelde van 34 kilometer per uur te hebben gehaald en is mijn tijd goed voor de 140e tijd over het fietsparcours. Uit mijn ooghoeken zie ik mijn vriend Martijn staan met zijn kinderen. Dat doet me goed, want ik zit al goed stuk en kan een beetje aandacht goed gebruiken. Bij de wissel ontdekken de behulpzame vrijwilligers mijn tas met loopschoenen te laat en verlies ik 30 seconden met wachten. Niet lang na mijn start schiet het lood in mijn schoenen en kan ik niet anders dan denken aan de A,B,C techniek lessen van Peter Reid en de minuten tellen dat ik nog moet. Bij 3 uur 30 dacht ik nog even terug aan New York Marathon, dan was ik lekker klaar geweest. In de tweede loopronde komen de blonde vlechtjes van winnares bij de vrouwen Yvonne Van Vlerken mij voorbij. Ook een pupil van coach Mario Huys, dus aan het trainingsprogramma kan het niet liggen. Het lopen blijkt achteraf helemaal zo slecht nog niet. Met een tijd van 1.39,38 ben ik goed voor plek 115 in het loopparcours. Iets meer dan een half uur voor me finishend de derde pupil van Mario, Thomas Vonach, op de 12e plaats met een tijd van 4.11,57. Een heel wat betere plek dan mijn 105e plaats, maar wanneer we het terugbrengen naar leeftijdsklasse durf ik erg trots te zijn op mijn tijd van 4.50,26 en dus de 21e plek in leeftijdklasse Heren 40.

3 juni : Nederland Kampioensschap midden afstanden Nieuwkoop

Voor diegene die het leuk vinden een triatlon wedstrijd mee te maken is het Nederlands Kampioenschap op 3 juni te Nieuwkoop een leuk aan te bevelen evenement. Zowieso is de omgeving geweldig, maar de tijden die er genoteerd worden hier liegen er ook niet om. De starttijd is om 11.00 uur bij de jachthaven Tijsterman, Dorpsstraat 118 te Nieuwkoop. Voor meer info, zie www.triathlon-nieuwkoop.nl

De te verwachten tijden dat er wordt gezwommen is ongeveer 35-60 minuten, daarna gefietst ongeveer 2- 3 uur en tot slot gelopen 1-2 uur. De beste tijd vorig jaar werd op de borden gezet door Robert van de Werff op 3 uur 50 minuten en 10 seconden.Mijn streeftijd voor het geheel bedraagt een uur langer en dat zal mij een plaatsing geven rond plek 100 overall en in mijn leeftijdsklasse Heren-40 net in de top 25.

100 % waterproof

Als iemand me in januari had verteld dat ik 2de Pinksterdag 2007 in een gracht in Woerden tussen de aankomende waterlelies lag te trappelen om vervolgens in de stromende regen het fiets- en loop parcour zou afleggen, zou ik ernstige twijfels hebben gehad over het ‘glazen’ bolletje van die persoon. Los van mijn IronMan aspiraties was Woerden in januari al volgeboekt en was het dankzij een aantal uitvallers dat ik toch op het laatste moment een ticket kon bemachtigen. Rond 2 uur ’s middags vind ik mezelf dus inderdaad met gierende zenuwen in de keel en geheel in nieuwe zwemwetsuit tussen 150 andere ‘idioten’ op weg naar een boei een halve kiometer verderop in de gracht. Opvallend goed geplaatst kom ik onder toeziend oog van vriendin Naomi en mijn ouders bij de 1e twintig het water uit. Snel naar de wissel en op de fiets. Mijn nieuwe Ironman all weather outfit, die ik al aan had onder mijn wetsuit, versnelde mijn wissel enorm en vol goede moed stuur ik het fietsparcour op. Helaas ontdekte ik halverwege de 1e ronde dat ik tijdens de wissel toch door een slordig 40 man was ingehaald. Mijn toegewezen plekje in Parc Ferme was zo slecht gelocaliseerd dat ik zonder er erg in te hebben fors was gepasseerd tijdens de wissel. Weer een leermoment om nooit te vergeten en dus vol op de pedalen mijn achterstand weer inhalen. Met een gemiddelde snelheid van 36,5 kilometer per uur vrat ik de kilometers weg in dit super georganiseerde wedstrijdparcour. Inclusief de 1/8 en trio traitlon, deden er maximaal 450 mensen mee in de race. Maar in Woerden werd niets aan toeval overgelaten, talloze politie, ambulances en vrijwilligers maakte deze troosteloze dag tot een waar sportspectakel, waar ik 7 minuten van mijn beste tijd afhaalde en de finish bereikte op een keurige tijd van 2:03.43 uur. Hoe goed mijn tijd, toch eindigde ik overall zeer teleurstellend voor mijzelf slechts op de 49e plaats. Blijkbaar waren de triatleten die meededen in Woerden van hoger kaliber, hetgeen ook wel te merken was daar ik de gehele wedstrijd met een groepje van 10 triatleten het parcours aflegde. Om en om wisselde we van kopplek en was inhalen slechts tijdelijk, daar 5 minuten later ik net zo makkelijk weer werd ingehaald door een van de tien. Gelukkig wist ik uiteindelijk eenieder van mij af te schudden en uiteindeliijk ook mijn triatlonvriend van dat moment, Michael Hastrich uit Utrecht, die het gehele parcour in mijn buurt zat, net voor de finish te verschalken. Ik moest er toch niet aan denken 60e te worden een week voor mijn 1e NK.

Op weg naar Nederland Kampioensschap midden afstanden

Ongelofelijk maar waar, nog nooit van mijn leven aan een Nederlands Kampioenschap deelgenomen en nu op 42 jarige leeftijd lijkt het te gebeuren op 3 juni in mijn geliefde Nieuwkoopse Plassen. Een zwemtocht van 2,5 kilometer, 81 kilometer fietsen en 20 kilometer lopen. De training hiervoor verloopt vlot, mijn coach Mario Huys heeft zelfs mijn Monaco trainingsprogramma aangepast voor deze tussentijdse uitdaging ! Op 2de Pinksterdag staat een kwart triatlon wedstrijd in Woerden op het programma, kan ik nog even oefenen met de wissels. Deze week heb ik in de avonduren al een kwart en halve triatlon afstand getraind en goed afgerond, dus die Halve in Nieuwkoop zie ik wel zitten. Ook na de bevindingen in Ter Aar ligt mijn zwakte nog bij het fietsen. Zou ik 3 kilometer per uur harder kunnen trappen, dan was een top-20 plek niet ondenkbaar. Nu zweef ik rond plek 46. In Nieuwkoop is ongetwijfeld eens sterker wedstrijdveld, maar het fietsen is hier in verhouding minder en dus voordelig voor mij. Ik kan ook nog winnen met wisselen en heb mezelf daarvoor een mooi pakje cadeau gedaan. Ik durf het nu aan, want het lichaam begint aardig kilo’s te verteren. Ik ben erg benieuwd en nu al zenuwachtig. Dat geldt overigens ook voor mijn buren die wel gek op beginnen te kijken als ik direct na een fietsrit van 4 uur om 22.00 uur ook nog een uurtje ga hardlopen.

IronMan Black Tie

Met nog wat wedstrijden voor de deur is de kans op buitenwater zwemmen groot. Zodra de watertemperatuur onder de 16 graden duikt dan is een wetsuit verplicht. Als jongen van de kust geen probleem natuurlijk, surfsuits genoeg in de kast…. echter dat blijkt toch iets anders te liggen. Na diverse sites te hebben gelezen en ook een testmiddag te hebben ondergaan is mij duidelijk geworden dat deze triatlon suits als een 2de huid strak om je heen moet zitten en dat met name de armen vrij moeten kunnen bewegen. Niet te strak om je borst en ademhalingsspieren, maar ook niet te ruim, want dan komt er water tussen. Het pak is dus eigenlijk een aan elkaar gelijmd surfpak met diverse diktes neopreen, tot een maximumdikte tijdens wedstrijden van 5 millimeter. Lengte en gewicht tellen mee en in een tabel kun je dan bekijken welke suit voor jou het meest geschikt is, oplopend van 250 tot 550 euro. Op zich niet al te moeilijk, echter triatlonners denken in seconden is mij duidelijk geworden. Ze lopen liever door met blaren, dan dat ze 10 secondes verliezen met sokken aan doen. Laat staan een perfect passend wetsuit uitdoen! Dus welke pak moet je nu kopen, of toch maar de oude surfsuit ? Nu is het ook zo dat zo een pak je snelheid in het water kan vergroten. Er zitten op sommige pakken afzetribbels en zelfs de rits op zijn kop, voor als je ‘tegenstander’, tijdens de race besluit je rits naar beneden te trekken en jou pak volloopt met water. Het neopreen heeft diverse vormen van stugheid en ook het draagvermogen is anders opgesteld. Via de sites bleken enkele winkels in Nederland aanbod te hebben in triatlonsuites, dus na een middag internetten, getogen naar Barendrecht en daar op een maandagmiddag pakken passen. Na twee pakken te hebben gepast was ik helemaal klaar. Druipend van het zweet en de warmte was het passen van een derde pak niet meer mogelijk en kwam mijn ideale pak vanzelfsprekend uit op 500 euro. Vol trots naar huis, die stress is er af, eindelijk al mijn spullen bij elkaar. Wel leuk zo een sport met 3 onderdelen, maar ieder onderdeel heeft zijn verhaal en zoals blijkt materiaal ! Voor alle zekerheid op weg naar huis meteen het pak uitgeprobeerd in een lokaal recreatiemeer. Wel grappig te zien hoe mensen reageren als je nu baantjes gaat trekken in het buitenwater. Het pak zit fantastisch, het was wel even wennen in het zwemgevoel, maar vrijwel geen ‘lekkage’ of te strakke stukken. Ook het uittrekken ging snel, veel sneller dan het goedkopere pak van ander neopreen. Mijn lichaam blijkt dus als vanzelfsprekend afgestemd op de betere kwaliteitspakken, wie had dat nu gedacht, haha.

De eerste wedstrijdmeting

Afgelopen weekend stond de teller trainingsarbeid op 14 uur en was het startschot aangebroken voor mijn eerste kwart triatlon in Ter Aar. Om 6 uur op en 7 uur melden bij de wedstrijdleiding. Jawel, mijn naam stond erop en nu was het zaak alles goed voor te bereiden voor de start. In het park ferme, de centrale plek voor alle wissels, was ik wat nerveus mijn nummers aan het spelden en vooral praten met triatleten hoe zij zich voorbereiden voor deze wedstrijd. Katwijker Leen van Beek bezorgde mij zeer veel zinvolle info en om 9 uur was mijn startschot daar. In Ter Aar wordt er om het half uur gestart en dus had ik wat af kunnen kijken bij de wat langzamere zwemmers. Natuurlijk had ik mij stoer voor het zwemmen ingeschreven en mocht ik van start in baan 1 met een paar ervaren rotten die een kleine 16 minuten over de 1 kilometer zwemmen zouden doen. Het was wat dringen in de baan, maar na een minuut of 14 kreeg ik de verlossende klop met stok op mijn badmuts van de scheidsrechter dat ik nog een baan te gaan had. Voldaan stapte ik na 16 minuten als 3e van mijn groep uit het water. Het ging prima, totdat ik het natte lichaam in mijn shirtje en sokken wilde proppen. Ik was nog bezig mijn laatste sok aan te doen, terwijl de andere triatleten van mijn groepje al met grote snelheid de weg op fietsten. Zij waren al met fietstenue gaan zwemmen en hoefde enkel schoenen aan te trekken en wonnen daarmee bij 2 minuten. Ik hoorde mijn naam schallen uit de speakers en vol goede moed wuifde ik nog even naar de geluidswagen. Het fietsen ging bij mij nog nooit zo hard en met een gemiddelde van 34 kilometer per uur fietste ik de 40 kilometers weg. Ondanks al mijn zweetdruppels werd ik een paar keer ingehaald en zakte de moed in mijn schoenen toen de Nederlands Olympische delegatie in vol ornaat mij in de laatste ronde voorbij flitste. De motivatie om de 10 kilometer lopen hard in te gaan was geboren. Met 42 minuten op de klokken met het lopen was ik beretrots op mijn eindtijd van 2.10 uur. Een podiumplek zat er helaas niet in, of het moest zijn in de klasse 50+ waar ik 2de had geworden met mijn tijd. Het gevecht met een oude grijsaard had ik net voor de finish verloren en het was grappig te horen dat deze oude tijger de 1e plaats 50+ had verovert. Dat belooft nog wat over 8 jaar!

New York, het startschot voor een romantische duurprestatie!

Het was weer een hele omschakeling na het fantastische trainingskamp om weer alleen de training te hervatten. De eerste week was een rustig trainingsschema van slechts 8 uur. Het is zaak nu op te passen niet ziek te worden, want de weerstand staat nu aardig onder druk. Een week later werd de trainingsklok alweer op 14 uur gezet en had ik al mijn vertrouwde routes al weer verkend. Gelukkig zat het weer redelijk mee afgelopen maanden. Toch werd snel duidelijk dat ik goed rekening moet houden met weerstand en balans. Twee late nachten doorwerken en ja hoor, strontverkouden. Zo erg dat er niets anders opzat om de trainingstijd terug te brengen. Gelukkig stond een week New York op het vakantielijstje. Ook in the big apple gaat het schema gewoon door. Hardlopen in Central Park en fietsen met krachttraining in de gym van het hotel. Ik hou van New York, zeker met hardlopen door het Central Park in het weekend. Niet voor niets heb ik hier 3 maal een marathon gelopen. De stad van ongekende mogelijkheden en dus voor mij een mooie gelegenheid mijn vriendin te huwelijk te vragen. Gelukkig zij ze ‘ja’ en kon ik met nog meer energie de training thuis gaan hervatten. Vol adrenaline laat ik me verleiden thuis met vrienden een avondje door te halen. Dat heb ik geweten, de volgende dag liep de training geheel in de soep en was zelfs de trap naar mijn bed te hoog. Hoezo geen weerstand mee voor alcohol…. Komend weekend staat mijn eerste kwarttriatlon in Ter Aar op het programma. De eerste test om te kijken wat het lijf doet na al die trainingsarbeid. Ik heb mezelf beloofd niet voluit te gaan, maar te concentreren op de tussentijdse wissels na het zwemmen en fietsen. Ik kan niet ontkennen een beetje zenuwachtig te zijn.

The Coaches

Mag ik aan u voorstellen, het Magic team van coaches. Zoals meederde keren in deze blogger aangehaald, het is heel bijzonder te ervaren hoe deze mensen ieder in zijn specialisatie toch uniform tot een doel komen, het begeleiden van ons naar een nieuwe gezonde en sportieve levensstijl. Het is bijzonder te zien hoe deze coaches met enorm veel inspanning en trainingsarbeid in het verleden ondanks de tand des tijds vitaal blijven in lichaam en geest. Ik ervaar het nog dagelijks als zeer bijzonder dat deze mensen mij begeleiden en ervaar gedurende mijn zorgvuldig samengestelde trainingsschema’s hoe de puzzelstukjes in elkaar vallen, op weg naar mijn eigen gezond en sportieve levenswijze.
Van links naar rechts :
Peter Reid: Canadees triatleet geboren op 27 mei 1969 in Montreal en drievoudig wereldkampioen traitlon lange afstand. Hij werd met name beroemd door drie keer de IronMan in Hawaii, het koningsnummer van de triatlon, te winnen. Hij kreeg de titel traitleet van het jaar in 1998, 1999, 2000 en 2003 en kreeg in 1998 ook de titel ‘Canadees atleet van het jaar’. Naast een sterke fietser scoort Peter hoog in het hardlopen, zo liep hij zijn snelste marathon ooit tijdens een IronMan in een tijd van 2:35:21. In 2006 is hij gestopt met het doen van traitlons. Over de vorderingen van het Oakley Transitions IronMan team zei Peter het volgende : ‘I am really impressed by the level of fitness. The ability of the athletes on the bikes is awesome’.

Helmut Wolf: Oostenrijker, master degree in sports & science en directeur van de Triangle Institute Oostenrijk. Vanuit zijn kennis over sport & wetenschap houdt Helmut zich met name bezig op het bied van prestatie, trainings- en wedstrijd materiaal en het analyseren van de resultaten van het team. Over de vorderingen van het Oakley Transitions IronMan team zei Helmut het volgende : ‘Mens sana in corpore sano, this is the slogan many people use to bring higher performance in their own life. The goal of this training preparation is to find balance between body, job and family. The training should become a part for your life, body and mind’

Mario Huys: (staand) Geboren in Belgie en momenteel woonachtig in Oostenrijk. Voormalig professional trialeet en master degree in sports & science. In zijn carriere heeft Mario 7 maal deelgenomen aan Ironman Hawaii met als beste resultaat de 11e plaats. Mario heeft in 1992 en 1993 deelgenomen aan de dubbele IronMan en is nog steeds wereldrecordhouder op deze afstand van 8 kilometer zwemmen, 360 kilometer fietsen en 84,2 kilometer hardlopen binnen de 20 uur. Tevens heeft Mario een carriere gehad in roeien en is daarmee diverse malen Belgisch en Europees kampioen geworden. Over de vorderingen van het Oakley Transitions IronMan team zei Mario het volgende : ‘I can see that everybody is much fitter than they were in their first clinic in Monaco. I can also see who has been doing the strength and stretching exercises and I am not so pleased about that’

Thomas Braun: (zittend) Van duitse afkomst en eigenaar van een eigen trainingsburau in Karlruhe. Thomas organiseerde het trainingskamp in Fuerteventura en weet echt alles over fietsen. Voormalig professional trialeet en heeft menigmaal deelgenomen aan Ironman Hawaii met als beste resultaat de 8e plaats. Thomas is meerdere malen per jaar te vinden in Fuerteventura om fietsproducten te testen en om traitleten te begeleiden. Zie ook www.tb-active.com
Meer informatie over de coaches, wedstrijd en organisatie is te vinden op : http://www.monaco-ironman.com/

Wind, wind, wind

Vanmorgen wakker geworden oog in oog met mijn lief. Ze was gister overgekomen uit Nederland om samen een rustweekend in te lassen. Alle trainingen vergen naast het werk veel tijd en dus is de juiste balans tussen werk, relatie en sport erg belangrijk. Het is zeker niet zomaar een training van een paar maanden en haar steun en medewerking is onmisbaar om met gewenste resultaat te bereiken. Een week kilometers vreten en kcal verbruiken zit erop. Afgelopen dagen nog stevig op de fiets gezeten en ter afwisseling een zwemtraining. Op mijn horloge staat de teller op 15.000 kcal verbruikt in een week training, te vergelijken met 100 glazen bier. De lange tocht van 6 uur was opvallend goed te doen, tot het laatste uur. De coaches kregen het op de heupen en begonnen aan het echte werk. Vol tegen de wind in ging het hard, erg hard. Twee keer ging ik eraf, maar dankzij onmiskenbaar duidelijke woorden van Thomas wist ik weer aan te sluiten en bleven we met een klein select groepje over. De helft van groep 1 was eraf en de helft van groep 2 zat erbij. Het werd duidelijk dat er genoeg duurvermogen in mijn lichaam zit. Er is geen dag voorbij gegaan of we hebben bergen gehad of wind, veel wind. Je werd er zelfs doof van op de fiets, het zand zat overal. Nu nog een paar daagjes chillen en genieten van het zonnetje. De week was geweldig en enorm leerzaam, een verslaving is aan het ontstaan. Ik durf zelfs voorzichting te denken aan een hele traitlon in Hawaii ….

Magic Nutrition & Cola Light

Gisteren toch weer afgesloten met een intensieve fietstraining. Ik zit qua niveau tussen groep 1 en 2 en mag als beloning daavoor veel kopwerk doen in de tweede groep, natuurlijk met veel tegenwind. De benen worden langzaam zwaarder en het is een wonder hoe Mario Huys met zijn ochtend flexibiliteit en rek training ons weer soepletjes op de fiets krijgt. Vandaag staat een sprint bergop op het programma. Het duurt niet lang voordat mijn benen niet meer vooruit willen. Thomas Braun komt naast met fietsen met een KiloWatt meter. Een mooie methode om te zien hoeveel kracht ik kan produceren. Wanneer we het gewicht omrekenen tegen de kracht die ik produceer hoor ik bij de besten, echter qua snelheid scheelt het enorm veel, want Pablo komt mij met een bloedgang voorbij zetten. Mij rest niets anders dan vanavond vooraan in de klas te zitten bij de avondsessie Nutrition. De avondsessie blijkt enorm verhelderend. Daar waar mijn leven een gevecht is met kcal en ik braaf oplet met bijvoorbeeld low calarorie producten blijkt na een intensieve discussie Cola Light het middel te zijn om varkens vet te mesten. Verkeerd gebruik van light producten kan de honger juist versterken, met name in combinatie met intensieve training. Een verhelderende avondsessie die ik met beide handen aangrijp om de balans tussen kracht, training en voeding te verbeteren. Het spel met de proteines, suikers en koolhydraten is my nog nooit zo duidelijk geworden en beloofd veel voor de racedag 2 september. Ook werd my snel duidelijk dat een juiste training op hartslagen onmidbaar is om de balans te handhaven. Afgelopen weken heb ik toch veel te zwaar getraind, door iedere dag een beetje beter mijn best te doen dan het schema aangeeft. Oververmoeidheid is het resultaat. Haast tijdens trainingen blijkt een sloper, in plaats van een bouwer. Morgen staat een bergrit van 6 uur op het programma, trainen in vetverbranding. Een mooie gelegenheid eens uit te vinden of de nieuwe (Transitions) levenswijze die mij langzaam duidelijk wordt, echt werkt.

Fietsen factor 28

Vanochtend starten we een keer niet met fietsen, maar een welkome loopdrill van 2 uur over strand en duinen. De billetjes kunnen even ontspannen en gezamenlijk passeren we van de talloze kite’s op de oceaan, met iedere dag windkracht 4 tot 5. De afgelopen dagen hebben we ongeveer 4.000 kcal weggefietst over het eiland en iedere avond les in fietsen met alles wat erbij hoort. Twee weken geleden kon ik nog geen zadelpen verstellen. Nu heb ik al 3 maal mijn fiets in en uit elkaar gehaald, is mijn stuur een centimeter lager gesteld en zijn alles mogelijk verbeteringen besproken. Onder toeziend oog van toptriatleten Thomas Braun en Peter Reid zijn alle fietsen van onze club afgesteld op houding, optimale krachtverdeling en aerodynamica. Ook is uitvoerig stilgestaan bij bandenwissel, onderhoud en kleine reparaties tijdens de race. Tussentijds werden we weggestuurd om carbon wielen te testen en natuurlijk de nieuwste Oakley activated bij Transitions zonnebrillen. Het moet gezegd worden, een ideale bril met nog betere glazen voor de omstandigheden waarin we trainen. Naast een tube zonnebrand factor 28 is deze zonnebril onmisbaar in deze omstandigeheden. Daar waar je bij andere sportbrillen van glazen zou willen verwisselen trapt de hele groep prettig door met de meekleurende glazen. Tijdens het fietsen rijden we het ene moment in de zon, het volgende moment dreigt een bui of fietsen we in de bergschaduw of dor een tunnel. Ook al willen de spieren niet meer vooruit, de glazen voelen in alle omstandigheden comfortabel aan en geven de juiste lichtintensiteit zodat alle stenen en oneffenheden in de weg goed te zien blijven. Ook zweten en transipratie heeft geen invloed op het draagcomfort, de bril beslaat nauwelijks en zelfs tegen de avond ervaar ik voordelen en is het zicht met de Transitionsglazen beter dan zonder. Ideaal, want fietsen in deze wind zonder bril is niet te doen. Aan het materiaal kan het niet meer liggen tijdens de race in Monaco, het trainingskamp in Fuerteventura is voor mij nu al een succes !

Een carbon bergdieet

Onverwacht fris open ik de deuren van mijn enorme balkon waar ik meteen wordt wakker geblazen door een oceaanwind kracht 5. Het weer is mooi, maar de temperatuur toch lager als verwacht. Dan maar snel naar een all inclusief ontbijt, niet te veel want wereldrecordhouder dubbele IronMan afstand Mario Huys heeft een stretching en balance raining in gedachten en balanceren op een engels ontbijt is niet ideaal voor je stofwisseling. Eenmaal opgewarmd gaat het fietsavontuur beginnen. In dubbele opstelling rijden we opvallend snel met de wind in de rug naar het binnenland van het eiland met ogenschijnlijk weinig vlakke wegen. Het toeren op de fiets gebeurd gewoon op de asfaltwegen en menig Spaans eilandbewoner komt razend en luid toeterend voorbijzetten. Eenmaal in het rustiger gedeelte van het eiland aangekomen is pas goed te zien hoe mooi het fietsen hier is op dit merkwaardige woeste eiland met nauwelijks bomen. Na twee uur fietsen werden twee groepen gevormd een snelle en een langzame. Vanzelfsprekend waren mijn ambities gericht op de snelle jongens. Op zich geen probleem het eerste uur, totdat de gemiddelde snelheid werd opgevoerd richting 40 kilometer per uur en we wat grotere bulten in het terrein tegen kwamen. Tot drie maal toe moest ik eraf en bleek mijn hartslag vele malen hoger als de kopgroep. De toon was gezet en mezelf verbijtend werd mij duidelijk dat ik de afgelopen tijd verkeerd had getraind, ik toch 25 kilo meer weeg als de opvolgende trainingsbuddy en dus mijn ambities deze week moest bijstellen. Langzaam werd mij ook duidelijk dat de lichte jongens ook op lichtere fietsen rijden. Daar waar mijn fiets op voor mij benodigde stijfheid en kracht is opgebouwd rijden jongens als Andrea op lichtweight onderdelen. In de vier bergen van Monaco zal de competitie niet enkel om kracht gaan. De strijd om de calorieën is nu echt begonnen….