De kriebels beginnen al aardig te komen. We zijn uitgenodigd als Oakley Transitions team om een kijkje te nemen bij de IronMan Nice. Een hele triatlon van 4 km zwemmen, 180km fietsen en een marathon lopen. Op zaterdag kijken we alvast in het promodorp met tal van handigheden voor triatleten. Hier vind ik in een keer wat ik een half jaar bij elkaar heb vergaard via sites en tips van collegae triatleten. Ook hier blijkt weer dat er geen aanwijsbare ideale set-up is. Oppassen voor het bekende gezegde over de beste stuurlui dus. Dit wordt maar al te duidelijk als we over de transitions plaats, oftewel wisselzone, mogen lopen. Ik doe dit in mijn eentje om goed te concentreren op de set ups van de fietsen. In lange rijen staan 1400 fietsen klaar om de volgende morgen te vlammen in de bergen van Nice. Wat een pracht aan rijwielen, ik word er bijna hebberig van ! In mijn ooghoeken zie ik Mark Allen rustig mij groetend voorbij lopen, veelvoudig winnaar van deze Nice IronMan en ook Hawaï, een begrip in de triatlon wereld. 2 dagen later zou Peter Reid op het podium tijdens de prijsuitreiking zeggen, ‘wow ik sta naast Mark Allen’. De triatlonwereld wordt zo wel erg gezellig. De volgende morgen in alle vroegte staan we aan de start van mijn eerste IronMan, gelukkig wel als toeschouwer.
Kippenvel om te ervaren wat er allemaal gebeurt. Om 6 uur ’s morgens zwiept de beat van de muziek de deelnemers op. Een paar deelnemers hollen nog zenuwachtig heen en weer, zij zullen niet winnen, dat is duidelijk. Voor me in het azuurblauwe water ligt het parcours met enorm grote boeien erin. 1400 gele badmutsen staan te trappelen bij de start, niet te hard want het strand is van kiezelstenen en de meeste dragen daarom goedkope slippers. Een continue overscherende helikopter maakt de spanning compleet. Ik ben inmiddels al misselijk van de zenuwen en ik sta niet eens tussen de deelnemers. Twee dj’s, een fransman en een Amerikaan, zwepen het publiek op. Een kanonschot klinkt, 1400 sporters duiken in het fantastisch kleurende water, 2800 slippers komen omhoog en drijven weg, de start is begonnen !
IronMan Nice is op weg voor de komende 8 tot 16 uur. Een enkele zwemmer komt terug of wordt uit het water gevist, zwembril kwijt of klap op het gezicht. Een klein uur later komen de eerste zwemmers aan de kant en wisselen voor de fiets. Vol gas schieten de mooie fietsen weg, behangen met voedsel en drinken voor een rit van 180 kilometer in 30 graden. Door de zenuwen zie je wat geklungel ontstaan, een enkele triatleet is zelfs zijn nummer vergeten en wordt teruggestuurd. Nu is het wachten op de terugkomst van de fietsers. Wij gebruiken de tijd om zelf een stuk te zwemmen in de zee. Ik maak nog een foto van de prachtige finishlijn met mijn gewenste tijd in Monaco. 2 uur later zal de winnaar van de gehele triatlon daar de finish overkomen. Het aftellen naar mijn eerste IronMan wedstrijd is nu echt begonnen.
De kriebels beginnen al aardig te komen. We zijn uitgenodigd als Oakley Transitions team om een kijkje te nemen bij de IronMan Nice. Een hele triatlon van 4 km zwemmen, 180km fietsen en een marathon lopen. Op zaterdag kijken we alvast in het promodorp met tal van handigheden voor triatleten. Hier vind ik in een keer wat ik een half jaar bij elkaar heb vergaard via sites en tips van collegae triatleten. Ook hier blijkt weer dat er geen aanwijsbare ideale set-up is. Oppassen voor het bekende gezegde over de beste stuurlui dus. Dit wordt maar al te duidelijk als we over de transitions plaats, oftewel wisselzone, mogen lopen. Ik doe dit in mijn eentje om goed te concentreren op de set ups van de fietsen. In lange rijen staan 1400 fietsen klaar om de volgende morgen te vlammen in de bergen van Nice. Wat een pracht aan rijwielen, ik word er bijna hebberig van ! In mijn ooghoeken zie ik Mark Allen rustig mij groetend voorbij lopen, veelvoudig winnaar van deze Nice IronMan en ook Hawaï, een begrip in de triatlon wereld. 2 dagen later zou Peter Reid op het podium tijdens de prijsuitreiking zeggen, ‘wow ik sta naast Mark Allen’. De triatlonwereld wordt zo wel erg gezellig. De volgende morgen in alle vroegte staan we aan de start van mijn eerste IronMan, gelukkig wel als toeschouwer. 
Kippenvel om te ervaren wat er allemaal gebeurt. Om 6 uur ’s morgens zwiept de beat van de muziek de deelnemers op. Een paar deelnemers hollen nog zenuwachtig heen en weer, zij zullen niet winnen, dat is duidelijk. Voor me in het azuurblauwe water ligt het parcours met enorm grote boeien erin. 1400 gele badmutsen staan te trappelen bij de start, niet te hard want het strand is van kiezelstenen en de meeste dragen daarom goedkope slippers. Een continue overscherende helikopter maakt de spanning compleet. Ik ben inmiddels al misselijk van de zenuwen en ik sta niet eens tussen de deelnemers. Twee dj’s, een fransman en een Amerikaan, zwepen het publiek op. Een kanonschot klinkt, 1400 sporters duiken in het fantastisch kleurende water, 2800 slippers komen omhoog en drijven weg, de start is begonnen !
IronMan Nice is op weg voor de komende 8 tot 16 uur. Een enkele zwemmer komt terug of wordt uit het water gevist, zwembril kwijt of klap op het gezicht. Een klein uur later komen de eerste zwemmers aan de kant en wisselen voor de fiets. Vol gas schieten de mooie fietsen weg, behangen met voedsel en drinken voor een rit van 180 kilometer in 30 graden. Door de zenuwen zie je wat geklungel ontstaan, een enkele triatleet is zelfs zijn nummer vergeten en wordt teruggestuurd. Nu is het wachten op de terugkomst van de fietsers. Wij gebruiken de tijd om zelf een stuk te zwemmen in de zee. Ik maak nog een foto van de prachtige finishlijn met mijn gewenste tijd in Monaco. 2 uur later zal de winnaar van de gehele triatlon daar de finish overkomen. Het aftellen naar mijn eerste IronMan wedstrijd is nu echt begonnen.
No comments:
Post a Comment