World Champion Day

Alles loopt bijna op schema deze ochtend. Met op beide armen mijn nummer en op mijn kuit mijn leeftijd begeef ik mij in het startvak van mijn leeftijdgenoten, een kleine 200. Gelukkig we starten niet allemaal tegelijk en is voor mij een zorg van de massa start weggenomen. Ik kom ’s morgens Fiona tegen die er weer monter uitziet. Ook mijn coach Mario spreek ik nog voor de start. Mario heeft het even druk met Yvonne van Vlerken, Nederlands trots en op een na snelste vrouw ter wereld op de hele IronMan. Om 7.55 uur knalt het startschot voor mij en begeef ik mij voor een mooie tijd van 31 minuten in de golf van Mexico. Het WK is begonnen ! De wissel naar de fiets loopt voorspoedig en tijdens de rit stijgt mijn verbazing over de kracht in mijn benen. Met een voor mij duizelingwekkende snelheid van gemiddelde 38,5 kilometer per uur schieten de 90 kilometer als een flits voorbij. Wel ontvang ik nog een rode kaart van de scheidrechter voor onvoldoende afstand houden. Oorzaak; een volledig losgeraakt peloton van mijn leeftijdsgroep waar niemand de rem wil aanraken. Scheidsrechter dus boos en uiteindelijk belanden we vrijwel allemaal voor 4 minuten straf in het penaltyhok en komt het uiteindelijk wel weer goed met ons, gelukkig geen diskwalificaties. Op naar het lopen van 2 rondjes, waarbij ik in de eerste ronde een tijd neerzet van 50 minuten. Dit zou goed zijn voor een tijd van 1.40 op de halve marathon, niet onverdienstelijk na zo een zware fietsrit. Helaas toon mijn lichaam verval in de laatste 10 kilometer en verlies ik nog eens extra 5 minuten waarop mijn looptijd eindigt op 1.45 uur en mijn totale eindtijd op 4.46 uur staat, hetgeen een absoluut persoonlijk record is voor mij. Dat vond ook en van de vrijwilligers die mij spontaan trakteerde op een stevige kus. Ook coach Mario, David en Gene stonden klaar mij op te vangen bij de finish. Een mooi moment dat ik maar moeilijk los kan laten, is het tijdperk van de ijzeren man dan nu klaar ? Ik kan het niet geloven …

The day before raceday

Daar waar Clearwater overloopt in gastvrijheid en vrijwilligers veel werk verzetten blijkt ook Transitions deze loyale mensen in huis te hebben. Ineens gaat mijn telefoon en meld Gene, Amerikaan en al 34 jaar werkzaam bij Transitions Optical, zich vrijwillig aan de fotografie te verzorgen van mij en Fiona, mijn teammate van Monaco, tijdens de race. Fiona echter, zo blijkt later, ligt met buikgriep in bed en twijfelt of ze zaterdag zal starten. Samen met Gene verken ik deze middag het parcours van zwemmen, fiets en lopen en voel ik eens temeer, dat dit parcours door het ontbreken van bergen en heuvels, mij veel beter ligt dan Monaco. Met Gene spreek ik af de race morgen met zijn motor naar de startlijn te rijden, zodat ik een half uur langer kan slapen, en belangrijker nog, niet in de ochtendkou staat. Diezelfde ochtend test ik mijn wedstrijd set ups uit. Ik fiets een uurtje, om mijn zelf in elkaar gezette fiets te tunen. Ik loop 30 minuten om aan de buiten temperatuur te wennen en zwem een stuk met pak, om deze vervolgens snel te drogen te hangen voor de volgende morgen. ’s Middags lever ik samen met David de fietsen en transition tassen in bij de organisatie. Wat een park aan race fietsen staan daar ! Mijn eigen carbon ros valt helemaal in het niets bij deze racemonsters met veelal dichte achterwielen. Die avond kruip ik vroeg onder de wol en besluit rustiger te worden. Alles is gedaan, ik kan niets meer doen, het aftellen is nu echt begonnen….

Op weg naar Clearwater

Als een gesel zijn de brick en taper trainingen van Mario Huys uitgevoerd en voel ik mijn lichaam langzaam herstellen van de inspanningen de afgelopen weken. De zenuwen nemen toe en ik krijg het langzaam benauwd. In plaats van een gezelschap van tien man zit ik in mijn eentje in Florida. Dat krijg je wanneer je boekt op het laatste moment. Maar niet getreurd, want eenmaal lid van de familie IronMan ben je nooit alleen en dat bleek al snel. Binnen 5 minuten op Amerikaanse bodem kreeg ik een bed en kamer aangeboden van nota bene onze kuilgravende oosterbuur triatleten. In alle vermoeidheid toch maar besloten in mijn geboekte en veel te dure Marriott te blijven kom ik de volgende morgen bij het ontbijt in gesprek met David Meyer, advocaat uit LA en, jawel, triatleet ! David was net als ik alleen in dit spektakel en hoe kan het toeval lopen is ook pappa in spe. De band was compleet en samen schreven wij ons die dag in voor de WK 70.3 De hele stad Clearwater werd door middel van borden, radio en TV gewaarschuwd voor de ijzeren gladiatoren die zaterdag de stad onveilig kwamen maken. Geld nog moeite was gespaard, een leger van niet minder dan 3.000 vrijwilligers waren opgetrommeld en geïnformeerd hoe zij komende zaterdag de 1650 atleten moesten begeleiden. ’s Avonds vanzelfsprekend naar het atleten banquet, waar we met een kleine 1.000 man gezamenlijk konden eten op het strand en luisteren naar de toespraken van de leiding en scheidsrechters. Ook was er ruimte gereserveerd voor een gebed van de lokale dominee op het podium. Gezien mijn achtergrond een gebaar van hoog kippenvel. De boodschap was duidelijk, zaterdag 10 november zal een hele bijzondere dag worden !