Wind, wind, wind

Vanmorgen wakker geworden oog in oog met mijn lief. Ze was gister overgekomen uit Nederland om samen een rustweekend in te lassen. Alle trainingen vergen naast het werk veel tijd en dus is de juiste balans tussen werk, relatie en sport erg belangrijk. Het is zeker niet zomaar een training van een paar maanden en haar steun en medewerking is onmisbaar om met gewenste resultaat te bereiken. Een week kilometers vreten en kcal verbruiken zit erop. Afgelopen dagen nog stevig op de fiets gezeten en ter afwisseling een zwemtraining. Op mijn horloge staat de teller op 15.000 kcal verbruikt in een week training, te vergelijken met 100 glazen bier. De lange tocht van 6 uur was opvallend goed te doen, tot het laatste uur. De coaches kregen het op de heupen en begonnen aan het echte werk. Vol tegen de wind in ging het hard, erg hard. Twee keer ging ik eraf, maar dankzij onmiskenbaar duidelijke woorden van Thomas wist ik weer aan te sluiten en bleven we met een klein select groepje over. De helft van groep 1 was eraf en de helft van groep 2 zat erbij. Het werd duidelijk dat er genoeg duurvermogen in mijn lichaam zit. Er is geen dag voorbij gegaan of we hebben bergen gehad of wind, veel wind. Je werd er zelfs doof van op de fiets, het zand zat overal. Nu nog een paar daagjes chillen en genieten van het zonnetje. De week was geweldig en enorm leerzaam, een verslaving is aan het ontstaan. Ik durf zelfs voorzichting te denken aan een hele traitlon in Hawaii ….

Magic Nutrition & Cola Light

Gisteren toch weer afgesloten met een intensieve fietstraining. Ik zit qua niveau tussen groep 1 en 2 en mag als beloning daavoor veel kopwerk doen in de tweede groep, natuurlijk met veel tegenwind. De benen worden langzaam zwaarder en het is een wonder hoe Mario Huys met zijn ochtend flexibiliteit en rek training ons weer soepletjes op de fiets krijgt. Vandaag staat een sprint bergop op het programma. Het duurt niet lang voordat mijn benen niet meer vooruit willen. Thomas Braun komt naast met fietsen met een KiloWatt meter. Een mooie methode om te zien hoeveel kracht ik kan produceren. Wanneer we het gewicht omrekenen tegen de kracht die ik produceer hoor ik bij de besten, echter qua snelheid scheelt het enorm veel, want Pablo komt mij met een bloedgang voorbij zetten. Mij rest niets anders dan vanavond vooraan in de klas te zitten bij de avondsessie Nutrition. De avondsessie blijkt enorm verhelderend. Daar waar mijn leven een gevecht is met kcal en ik braaf oplet met bijvoorbeeld low calarorie producten blijkt na een intensieve discussie Cola Light het middel te zijn om varkens vet te mesten. Verkeerd gebruik van light producten kan de honger juist versterken, met name in combinatie met intensieve training. Een verhelderende avondsessie die ik met beide handen aangrijp om de balans tussen kracht, training en voeding te verbeteren. Het spel met de proteines, suikers en koolhydraten is my nog nooit zo duidelijk geworden en beloofd veel voor de racedag 2 september. Ook werd my snel duidelijk dat een juiste training op hartslagen onmidbaar is om de balans te handhaven. Afgelopen weken heb ik toch veel te zwaar getraind, door iedere dag een beetje beter mijn best te doen dan het schema aangeeft. Oververmoeidheid is het resultaat. Haast tijdens trainingen blijkt een sloper, in plaats van een bouwer. Morgen staat een bergrit van 6 uur op het programma, trainen in vetverbranding. Een mooie gelegenheid eens uit te vinden of de nieuwe (Transitions) levenswijze die mij langzaam duidelijk wordt, echt werkt.

Fietsen factor 28

Vanochtend starten we een keer niet met fietsen, maar een welkome loopdrill van 2 uur over strand en duinen. De billetjes kunnen even ontspannen en gezamenlijk passeren we van de talloze kite’s op de oceaan, met iedere dag windkracht 4 tot 5. De afgelopen dagen hebben we ongeveer 4.000 kcal weggefietst over het eiland en iedere avond les in fietsen met alles wat erbij hoort. Twee weken geleden kon ik nog geen zadelpen verstellen. Nu heb ik al 3 maal mijn fiets in en uit elkaar gehaald, is mijn stuur een centimeter lager gesteld en zijn alles mogelijk verbeteringen besproken. Onder toeziend oog van toptriatleten Thomas Braun en Peter Reid zijn alle fietsen van onze club afgesteld op houding, optimale krachtverdeling en aerodynamica. Ook is uitvoerig stilgestaan bij bandenwissel, onderhoud en kleine reparaties tijdens de race. Tussentijds werden we weggestuurd om carbon wielen te testen en natuurlijk de nieuwste Oakley activated bij Transitions zonnebrillen. Het moet gezegd worden, een ideale bril met nog betere glazen voor de omstandigheden waarin we trainen. Naast een tube zonnebrand factor 28 is deze zonnebril onmisbaar in deze omstandigeheden. Daar waar je bij andere sportbrillen van glazen zou willen verwisselen trapt de hele groep prettig door met de meekleurende glazen. Tijdens het fietsen rijden we het ene moment in de zon, het volgende moment dreigt een bui of fietsen we in de bergschaduw of dor een tunnel. Ook al willen de spieren niet meer vooruit, de glazen voelen in alle omstandigheden comfortabel aan en geven de juiste lichtintensiteit zodat alle stenen en oneffenheden in de weg goed te zien blijven. Ook zweten en transipratie heeft geen invloed op het draagcomfort, de bril beslaat nauwelijks en zelfs tegen de avond ervaar ik voordelen en is het zicht met de Transitionsglazen beter dan zonder. Ideaal, want fietsen in deze wind zonder bril is niet te doen. Aan het materiaal kan het niet meer liggen tijdens de race in Monaco, het trainingskamp in Fuerteventura is voor mij nu al een succes !

Een carbon bergdieet

Onverwacht fris open ik de deuren van mijn enorme balkon waar ik meteen wordt wakker geblazen door een oceaanwind kracht 5. Het weer is mooi, maar de temperatuur toch lager als verwacht. Dan maar snel naar een all inclusief ontbijt, niet te veel want wereldrecordhouder dubbele IronMan afstand Mario Huys heeft een stretching en balance raining in gedachten en balanceren op een engels ontbijt is niet ideaal voor je stofwisseling. Eenmaal opgewarmd gaat het fietsavontuur beginnen. In dubbele opstelling rijden we opvallend snel met de wind in de rug naar het binnenland van het eiland met ogenschijnlijk weinig vlakke wegen. Het toeren op de fiets gebeurd gewoon op de asfaltwegen en menig Spaans eilandbewoner komt razend en luid toeterend voorbijzetten. Eenmaal in het rustiger gedeelte van het eiland aangekomen is pas goed te zien hoe mooi het fietsen hier is op dit merkwaardige woeste eiland met nauwelijks bomen. Na twee uur fietsen werden twee groepen gevormd een snelle en een langzame. Vanzelfsprekend waren mijn ambities gericht op de snelle jongens. Op zich geen probleem het eerste uur, totdat de gemiddelde snelheid werd opgevoerd richting 40 kilometer per uur en we wat grotere bulten in het terrein tegen kwamen. Tot drie maal toe moest ik eraf en bleek mijn hartslag vele malen hoger als de kopgroep. De toon was gezet en mezelf verbijtend werd mij duidelijk dat ik de afgelopen tijd verkeerd had getraind, ik toch 25 kilo meer weeg als de opvolgende trainingsbuddy en dus mijn ambities deze week moest bijstellen. Langzaam werd mij ook duidelijk dat de lichte jongens ook op lichtere fietsen rijden. Daar waar mijn fiets op voor mij benodigde stijfheid en kracht is opgebouwd rijden jongens als Andrea op lichtweight onderdelen. In de vier bergen van Monaco zal de competitie niet enkel om kracht gaan. De strijd om de calorieën is nu echt begonnen….

K….LM ?!

Bepakt en bezakt sta ik zaterdagochtend in alle vroegte op Schiphol om de reis naar Fuerteventura aan te vangen. Vanzelfsprekend niet met het kleinste koffertje, want naast wat onderbroeken wordt een IronMan geacht minimaal drie sets sportkleding per dag te verbruiken en dus zitten alle disciplines in mijn bagage, inclusief mijn fantastische fiets in een professioneel uitgevoerde fietskoffer. Nog voor de koffie ontstaat er een hele discussie aan de balie van wat ooit de Nederlandse vlieg trots was. Vanuit een ongebruikelijk ‘koninklijke’ hoogte werd mij door een aantal grondstewardessen gewezen op mijn fietsbagage die vanzelfsprekend keurig was aangemeld in grootte, gewicht en inhoud, maar op welke wijze dan ook ongewenst werd bevonden. Bijbetalen was het enige antwoord van de dames en daarmee mijn ervaringen van de laatste tijd bevestigend dat KLM niet meer een hoogvlieger is, maar een aankomend budget maatschappij van moeder Air France. Tot zelfs aan de gate was mij niet duidelijk of mijn geliefde carbon tweewieler wel mee mocht op de reis naar het trainingskamp. ’s Middags aangekomen in Fuerteventura was min opluchting groot toen ik alsnog de fietskoffer van de band kon halen en het echte fietsavontuur kon beginnen.

Op weg naar Fuerteventura

Tja, maar niet op de fiets. Met trainingsschema’s van 10 tot 15 uur ben ik niet altijd blij met het Hollandse weer. Toch maar mijn oude fiets van 22 jaar oud van stal gehaald. Goed ingeklemd in een Tacx fietshouder 2 uur trappen voor de TV. Wel grappig als je dan Parijs Nice gereden ziet worden en je eigenlijk als een fietsgame vol achter de kopgroep aan sprint. Met hulp van de NOS motorcamera finish ik denkbeeldig bij de eerste 10, natuurlijk staat niet in de uitslag. Achterom kijkend ruik is verbrand rubber en stap ik moe maar voldaan over een plas zweet van de fiets op de bank.
De benen voelen wel zwaar, gisteren voor Right To Play de halve marathon van City Pier City gelopen in een respectabele tijd voor mij van 1.40. Tijdens de start sprak ik nog een Keniaan Kiprop, die wat sneller van start ging. Nee, hij kon niet schaatsen, maar toen ik naar zijn gewicht vroeg kwam het niet veel verder dan de helft van mij. Geen wonder dat hij bijna 2 keer zo snel gaat ….
Vanmorgen vroeg mijn kapper zich af wat ik met mijn haar had gedaan. Mijn schrik te boven daar ik dacht dat hij een kale plek had gevonden stelde hij me gerust dat mijn haar meer op een bos stro ging lijken. 4 maal per week in het chloorwater eist zijn tol aan mijn dakbedekking. Zaterdag reis ik met fietsbox en een koffer vol sportkleding naar Fuerteventura voor het tweede trainingskamp. Ik kan niet wachten op trainen in korte broek. Mijn coaches mailde nog even het trainingsprogramma. Echt veel tijd om uit te rusten bied het programma niet. Ik zal maar genoeg zweetbestendige en watervaste zonnebrand meenemen, anders kom ik teurg als een rode roestige spijker….

Oakley Transitions Ironman Team 2007

Het team waar ik deel van uitmaak bestaat uit 8 amateur athleten die nog nooit een halve triatlon hebben gedaan. Onder leiding van een professional team van coaches worden we met behulp van trainingsschema’s en trainingkampen getraind om op 2 September 2007 als IronMan te mogen finishen in de Monaco Ironman 70.3. Alvorens tot dit team te mogen treden werd een strenge selectie gehouden in alle landen. In Nederland werd het voor mij pas echt spannend toen ik bij de laatste 4 eindigde. Na diverse langdurige telefoontjes kozen de coaches uiteindelijk voor mij. Mijn CV gaf de doorslag. Hoezo trots ?!

Van links naar rechts bestaat het team uit de volgende sportfanaten :

Uit Duitsland, Uwe Steinborn, 46 jaar oud en eigenaar van een winkel in Heinsbrug. Uwe begon pas met sporten op een leeftijd van 35 jaar. Eerst met wat tennis en joggen om uiteindelijk zijn limieten te verleggen en op de fiets te stappen voor een extreem zware fietstocht van 1.000 kilometer voor het goede doel. Vervolgens bond Uwe zijn sportschoenen aan voor het lopen van een marathon.

Uit Frankrijk, Andre Clauss, 42 jaar oud, vader van 3 kinderen en komt uit La Wantzenau. Gesteund om door sport zijn Astma te overwinnen begon Andre in 2004 met kwart triatlons en liep in 2006 de marathon in Parijs.

Uit Italie, Andrea Strada, 34 jaar oud en werkt als opticien bij zijn familie in Milaan. In 2000 werd Andrea besmet met het triatlon virus en staat hij minimaal 12 keer per jaar aan de start van een triatlon in de Olympische afstand.

Uit Spanje, Pablo Galvez, 33 jaar en opticien bij Grand Optical en een echte trill seeker. Op zijn 14e begon Pablo al met hardlopen en werd op latere leeftijd zelfs 2e in de marathon van Madrid. Daarnaast vind Pablo ook in lange afstand fietsen, zoals de 7de daagse mountainbike tour Madrid naar Londen.

Uit Engeland, Fiona Molly, 34 jaar oud en afkomstig ui Reading. Fiona passie in hockey waar ze zelfs landelijk is uitgekomen in een militair mixteam. Naast hockey doet Fiona ook aan fietsraces en halve marathons. Tevens is ze avontuurlijk ingesteld in rotsklimmen, hang-gliding en zeilen.

Uit Nederland, Kees Saton, 42 jaar oud, oud marinier eigenaar van een aantal optiekwinkels en afkomstig uit Katwijk. Als ik mijzelf mag typeren, ben ik een echte duursporter. Naast een lange waterpolo carriere heb ik 3 maal de officiele 11-stedentocht gereden, 3 maal New York Marathon gelopen. Ook heb ik redelijk wat ervaring in lange fietsafstanden. Verder speel ik graag tennis al kan het niveau altijd beter!

Uit Zuid-Afrika, Marna Pieterse, 29 jaar oud en werkzaam als opticien in Pretoria. Haar sportcarriere bestaat uit bi-athlons en bezoekt met grote regelmaat de lokale sportschool. .

Tot slot, Hugo Sousa, afkomstig uit Portugal. Hugo leeft met sport. Hij begon met zwemmen, daarna aangevuld met hockey en voetbal. Ook is Hugo regelmatig te vinden op het strand voor beach volleyball wedstrijden. Helaas hebben we moeten constateren dat Hugo als eerste is afgevallen en uit de groep is getreden.

Zie ook : http://nl.transitions.com/trade/Ironman.htm

Leven uit een tas…

Het valt niet mee een ritme te vinden als IronMan. Het dagelijkse ritme schiet heen en weer tussen werk, familie en sport. Langzaam raak ik de kluts kwijt welke tas ik bij me moet hebben. Mijn tas voor werk, zwembad, fietsspullen, hardlopen, tennis en natuurlijk de dagelijkse boodschappen. Inmiddels bijna een wasmachine versleten voor alle extra handdoeken en shirts die ik doorgaans gebruik in een week. Mijn lieftallige vriendin pleit steeds heftiger twee maal dezelfde handdoek te gebruiken.

Inmiddels een nieuwe fiets aangeschaft. Wat een keuzes zijn er te maken voor zo een tweewieler. Carbon of aluminium, met of zonder ossenkopstuur, instelling van het zadel, de groep en technieken op de fiets. Natuurlijk ook een koffer eromheen, want de fiets gaat mee op trainingskampen en moet dus vliegbestendig zijn. Veel informatie ingewonnen bij collegae sporters kost het toch nog zo’n 8 uur om helemaal gemeten te worden en alle onderdelen op mijn gewicht J af te stemmen. Gelukkig heb ik mijn keuze kunnen maken en over 2 weken kan ik mijn achterste op een ijzeren eeltlaag gaan trainen.

Ja, ja het leven van een IJzeren Man gaat niet vanzelf.