Raceday !!!

Vol goede moed begeef ik mij naar Almere, voor de derde maal in 3 dagen. Gisteren nog op het nippertje twee nieuwe buiten en binnenbanden op mijn fiets laten zetten. Restanten van de haven van Antwerpen zaten er letterlijk nog in. Ik begeef mij naar mijn fiets en doe mijn ding, zoals iedere triatlon … zwem, fiets, loop spullen groeperen en handig neerzetten, om vervolgens 10 maal te inspecteren of het echt goed staat. Ik smeer me in, want het belooft tussen de 25 en 29 graden te worden. Zo vet en glad als een paling begeef ik mij naar het strand. Ik spreek nog een paar triatlonvrienden en stel me op aan de buitenkant van het startveld voor de beachstart. Monaco blijkt nog vers in mijn gedachten en ik duik zo ver mogelijk naar buiten het water in. De eerste ronde van 1,2 kilometer gaan goed en na 25 minuten kom ik al met rugpijn over het strandvlak hollen om aan het tweede deel van 2,8 kilometer te gaan beginnen. Op zich loopt het goed, al is de golfslag lastig en moet ik af en toe een zwemmer van mijn rug afgooien. Ik klim na 1 uur en 28 minuten moe en stijf uit het water. Met een banaan en een koek in 20 seconden achter mijn kiezen vervolg ik mijn fietsroute. De eerste rond van 60 kilometer heb ik nodig weer een beetje soepel te worden, pas tijdens de 2de ronde voel ik mijn rug losser worden en krijg ik langzaam zin in lopen. In een flits zie ik Naomi en mijn zwager staan juichen uit mijn ooghoeken op het moment dat ik na 3 en een half uur de 120 kilometer heb afgelegd. Het gaat goed met mijn rug ! Op zich een korte wissel en ik zet de spurt erin voor het laatste onderdeel van 30 kilometer lopen. Bij het passeren van de tribune hoor ik Erica Terpstra mijn aanmoedigen. Het publiek in Almere is geweldig. Daar waar de mensen mijn naam kunnen lezen op het startnummer brullen ze dat luidkeels, anders zijn het wel kreten als hup Holland. Helemaal een kabaal is het bij triatlongroep Bollenstreek, die mij luidkeels met muzikale ondersteuning naar de finish brullen. Helaas staan de mensen niet langs de hele 15 kilometer en ook de zon eist zijn tol hier en daar. Mario had mij gedwongen veel gels te eten, en hoe smerig ook, het was nodig. Deze afstand is heel wat anders dan de afstanden die ik totnogtoe heb gedaan. Ronde 1 gaat redelijk. Aan het einde van ronde 1 kom ik dorpsgenoot Erik Nieuwenhuis tegen, hij ziet het niet en loopt helemaal in trance, uiteindelijk finishend Erik vlak voor mij in een mooie tijd van 7.46 uur. Bollenstreker Chris eindigt vlak achter me en dorpsgenoot Jos Sneijder vindt de finish op 8.46 uur eindigt.
Ronde twee krijg ik 6 kilometer voor de finish een enorme man met de hamer. Ik moet even wandelen en ik wil niet. Onder de 8 uur finishen is haalbaar en hoe het kan, ik zet aan in een monotone dreun, althans dat denk ik, naar de finish. Ik reken de tijd en denk aan 7.59 uur. De laatste 5 kilometer loop ik er nog 3 minuten vanaf en finish onder luid gebrul van vrouw Naomi, zwager Isai en zoon Rian in een mooie tijd van 7.54 uur. Zo dat waren 7171 kcal verbruiken op de laatste en zonnige zondag van augustus. Het seizoen zit erop en het besluit is genomen. Dankbaar neem ik de complimenten van mijn coach Mario in ontvangst. De hele IronMan lonkt.

Zenuwen voor raceday

De zenuwen zijn merkbaar. Niet alleen door mijzelf, mijn hele omgeving doet mee. Vraag Naomi op vrijdag was ze dit weekend zou willen …. en ze antwoord was het maar alvast maandag, dan heb ik mijn man weer terug. Raar eigenlijk, want na zoveel wedstrijden zou toch rust moeten komen. De zenuwen gieren door mijn keel, ondanks dat ik weet dat ik het kan. Lage rugklachten, als gevolg van een misstap bij tennis 10 dagen geleden is het verhaal. Ik laat me twee maal masseren, meer is niet aan te bevelen. Tja, ik zou kunnen uitvallen … schande, welnee ! En toch zenuwen. Ik slaap goed op donderdag en vrijdag. Mijn coach Mario is over om Yvonne van Vlerken, de snelste IronWoman ter wereld, te begeleiden. Zij mag pas zenuwachtig zijn. Naomi zorg voor een goede wedstrijdhap. Pasta met salade, geen vlees, maar wel voldoende eiwitten. Niks geen stapelen, dat werkt enkel energieverminderend, gewone hoeveelheden pasta en salade en goed eten tijdens de wedstrijd. Ik ben er klaar voor en met mij Yvonne ook. We wensen elkaar veel succes !

WK O3 Almere

De wedstrijd in Antwerpen en de nieuwsgierigheid naar een hele IronMan brengt toch wat nieuw licht op komend naseizoen. De komst van een kleine man in ons gezin maakt dat je toch wat minder snel het buitenland opzoekt. Waarom zou ik ook als we een heel mooi WK met een O3 afstand (4 km zwemmen, 120 km fietsen, 30 km lopen) in Almere hebben. Of het moet het weer zijn, want dit jaar ben ik in 4 van de 5 wedstrijden zeik nat geregend. Een klein detail, maar ook wel weer heel leuk, is dat de organisatie van dit WK veel officiëler is dan het IronMan circuit en dus worden deelnemers geacht naam en land van herkomst op het pak te dragen. Kortom reden voor een nieuw pak. Leuk voor mij, maar lastig voor toeschouwers daar er waarschijnlijk honderden van deze pakken nu meedoen en het een stevige taal wordt de hele tijd namen te lezen. Moet wel bekennen dat ik wel nerveus ben, tenslotte zal deze race meer als 7 uur gaan duren en eten onderweg nu heel belangrijk wordt. Ben benieuwd hoe ik het zal doen.

IronMan 70.3 Antwerpen

Hoe dichter de datum, hoe zwaarder de dip. Het voelt als plankenkoorts en ik heb geen zin meer in een wedstrijd. Het lijkt erop dat alle indrukken van het voorseizoen zijn tol eisen op weg naar de wedstrijd. Gelukkig begint op 4 augustus mijn vakantie en dus tijd genoeg om een beetje bij te komen. Om 6 uur zit ik op wedstrijddag in de auto op weg naar Antwerpen alwaar de transitions wel 5 kilometer van elkaar liggen. Het weer beloofd niet heel veel goeds en tot overmaakt van ramp ben ik aan de diarree vlak voor de start. Zenuwen, zou kunnen, niet goed in ieder geval. Alles weer aangetrokken werk ik mij een weg naar voren in de zwemgroep en zwem ik geheel aan de buitenkant naar een hele mooie tijd van 28 minuten door het smerig proevend brakwater in de haven. Het fietsen langs de doks met een harde wind in de rug aan het begin en vol tegen aan het eind van het parcours gaat vooralsnog okay, zelfs als de regen als hagelstenen op ons neerslaat en menig triatleet met fiets en al onderuit gaat. Ik heb zware benen en moeite het grote verzet rond te krijgen. Beginnend aan het lopen voel ik meteen dat mijn cadans tijdens het fietsen niet goed was en moet ik in de 2de ronde mijn pas aanpassen om nog vooruit te komen. In Antwerpen loop je 3 rondes van 7 kilometer dwars door het centrum en dat motiveert mij uiteindelijk toch een eindtijd van 4.50 uur neer te zetten, hetgeen goed is voor plek 41 in mijn leeftijdsklasse en 305 overall. Vergeleken met mijn snelste tijd in Clearwater 5 minuten langzamer, maar de weersomstandigheden waren niet te vergelijken. Eenmaal thuis gekomen kon ik vol trots mijn zoon deelgenoot maken van de 3de IronMan medaille van pappa en kan de vakantie gaan beginnen...

IronMan visit

Kersverse opa Mario bracht naast een bezoekje aan België om zijn kleinkind te bewonderen een kraambezoekje aan ons om Rian te zien. Daarbij maakte hij van de gelegenheid gebruik zijn ogen te laten controleren in onze praktijk te Katwijk. Natuurlijk werd er ook uitgebreid over het aankomend seizoen gesproken en de doelstellingen voor volgend jaar. Afsluitend werd er een ronde gelopen door de duinen in Katwijk en aten we op het Katwijkse strand heerlijk vis in mijn favoriete strandrestaurant KW 106 aan de boulevard te Katwijk.

NK Halve Triatlon Nieuwkoop

Na een jaar weer terug in mijn geliefde Nieuwkoop. De eerste wedstrijd dat mijn vrouw en zoon komen kijken. Nogal geschrokken van triatlon Woerden ben ik wat kilos afgevallen en heb ik veel getraind op het zwemmen. Fietsen dat zit wel goed en het lopen is altijd, zoals ik het noem ‘thuisbrengen’. Blij verrast zie ik nog een supporter staan. Gerard Hoogduijn, een van onze directeuren, staat met zijn fototoestel klaar om dit plaatje te schieten en me aan te moedigen. Tijdens de zwemstart besluit ik een herhaling van Woerden te voorkomen en zwem ik van binnen naar de buitenkant van het zwemveld en vind ik een heel lang stuk geen rondzwaaiende armen of benen op mijn weg. Het zwemmen gaat zo goed dat ik durf na 2,5 kilometer durf aan te zetten naar de finish. Ik kom als 55e uit het water en hol nog dizzy onder luidde aanmoediging van Gerard naar mijn fiets. Volle bak schiet ik voorbij de plek waar ik vorig jaar in mijn onervarenheid proviand verloor en werp als grapje mijn bananenschil daar weg.

Na een hele ronde schiet ineens een blauwe wagen van Gerard naast me om aan te moedigen op de fiets. Een heerlijk moment, want mijn benen lopen al vol. Als 72 passeer ik de transition en word ik ingehaald door opnieuw Dirk Hus. Ik besluit hem te laten gaan, want mijn benen willen niet meer. Ik zie in de ogen van Gerard, die inmiddels op een vouwfiets naast mij rijd, dat mijn lopen niet op de cover van Runners World zal komen. Ik begin me af te vragen of ik werkelijk lopend ‘thuis kan komen’ of dat ik achterop zal springen. Gelukkig is de regen opgehouden, maar een deken van warmte en windstilte zorgt ervoor dat ik bijna in de sloot wil springen. Een blik op mijn vrouw en kind haalt me weer uit de boze droom en ik besluit meer suikers te snoepen onderweg. Dit helpt en de laatste ronde voel ik zelf kracht weer iets te versnellen. Echter het kwaad was al geschied en ik eindig uiteindelijk met een verbetering van mijn record met 5 minuten op 4.45 en de 87e plek overall. In mijn leeftijdscategorie betekend dat plek 14, wow misschien ging het dan toch wel hard. Desondanks had ik het gevoel dat het harder kon. In ieder geval was ik blij dat ik er was, al voelde ik me een Bokito na al die bananen onderweg.

Start seizoen

Na diverse loopjes start mijn triatlon wedstrijdseizoen bijna traditioneel in Woerden. Met een shirt sponsored bij Brilservice begeef ik mij vol onzekerheden naar de start van het zwemmen. Met de nodige moeite word ik ingeritst in mijn wetsuit die wat gekrompen lijkt te zijn J. Het zwemmen voelde aan als een overlevingsparcours. Daar waar ik vorig jaar heel makkelijk wegzwom ben ik de eerste 500 meter in een enorm gevecht met talloze zwemmers om me heen. Vorig jaar kwam ik als 10e uit het water, dit jaar als 60e. Op de fiets ging het goed en ben ik blij veel op mijn mountainbike gereden te hebben. De gespijbelde trainingsarbeid komt pijnlijk naar boven in de sluitende 10 kilometer hardlopen. Ik loop zwaar en weet gelukkig nog rond de 2.10 uur binnen te komen, daar waar ik vorig jaar 6 minuten sneller de streep passeerde. Eind mei was het tijd voor een revanche. Met een opgegeven zwemtijd van 17 minuten en na mijn vrouw en kind gekust te hebben begaf ik mij om halfzeven ’s ochtends naar Ter Aar. Daar om 7 uur aangekomen kreeg ik startnummer 2 met als opdracht starten in baan1 om halfacht. Als een gek mijn transitions voorbereid spoedde ik mij naar het buitenzwembad om met mijn medezwemmers te peilen hoe snel zij zijn op de kilometer. Er volgde uitspraken van 15 tot zelf 13 minuten. Ik besloot als een na laatste te starten en te zien wat de race mij bracht. Na 5 minuten zwemmen hoor ik een grote brul van mijn oud klasgenoot en mede triatleet Dirk Hus, dat ik die gasten in moest halen voor me. Inderdaad ik was nog lang niet moe en kom uiteindelijk op 13 minuten als eerste uit het water met een baan voorsprong. Een 25 meterbad heeft zoveel keerpunten dat ik zomaar 4 minuten van mijn tijd kon afzwemmen. Tevens als eerste begeef ik mij op de fiets en ik rij nog glimlachend denkend aan vorig jaar toen ik mij tijdens de transition nog ging omkleden, over de startlijn en word ik geacht de motor van de wedstrijdleiding te volgen. Aangemoedigd door het publiek welke allemaal ineens mijn naam schenen te kennen, blijk ik op plek 1 te liggen. Een heel avontuur welke uiteindelijk leidde tot een tijd van 2.04 en de 31e plek overall, 15e in mijn leeftijdscategorie. Langzaam krijg ik vertrouwen in Nederlands Kampioenschap in Nieuwkoop.

Iron baby

Het valt eigenlijk niet te beschrijven hoe het voelt om zo een klein wonder in je handen te houden. De foto zegt waarschijnlijk voldoende. Met veel plezier ben ik halve dagen thuis bij vrouw en kind. Mijn vrouw stuurt me gelukkig nog weg naar een paar loopjes om de conditie een beetje wedstrijdklaar te houden…

Opweg naar een Iron huwelijk

Het klokje begint nu steeds sneller te tikken. Om alles in goede banen te leiden trouwen Naomi en ik nog voor de geboorte van ons kindje. Een huwelijk dat nog maar net past in het schema, maar wat we volgend jaar in alle rust uitbundig zullen vieren.

Nieuwe bike

Eindelijk is mijn nieuwe mountainbike klaar en kan ik ook makkelijker met slecht weer de weg op. De trainingen krijgen een meer dagelijks karakter en pas nu merk je pas goed het verschil in fitheid. Met Mario besluit ik een weekschema van maximaal 10 uur aan te houden. Maar spijbelen hier en daar komt teveel nog voor. Mijn tijd is beperkter aan het worden door de verbouwing thuis, tussendoor overname van een winkel in Amsterdam en ons aankomend ouderschap. Met Right To Play en vriend Conrad loop ik City Pier City. Conrad liet afgelopen editie van New York Matrathon nog een tijd van 3.17 uur op de klokken zetten. Nu waren we met 50 minuten redelijk rustig aan het lopen, maar toch … het begint erg te kietelen als Bart Veldkamp zijn tijd aan ons mededeelt. Dit blijkt een definitieve prikkel en ik besluit me in te schrijven een aantal triatlon wedstrijden waaronder het NK in Nieuwkoop en de Ironman 70.3 in Antwerpen.

Afrikaanse start van het nieuwe seizoen

Tijdens een businessreis naar Mozambique is de kriebel dan toch echt niet meer weg te smeren. Langzaam begint de dagelijkse training weer vorm te krijgen. Ik begin weer langer te lopen en met een gigantisch zout zwembad voor mijn cabin, als het vloed is tenminste, worden de eerste serieuze meters weer gemaakt.

Midwinter stage Tenerife

Zomaar een einde breien aan een bewogen jaar met veel trainingsarbeid was toch teveel van het goede. Mario geeft me een maand vrijaf. Ik kan echter niet echt stoppen en besluit door te trainen, zij het met minder intensiteit. In december komt dan toch de man met de hamer en ik werp me volledig weer op werk en privé leven. Met mijn hoogzwangere vriendin gebruiken we de wintermaanden om de nesteldrang vorm te geven en verbouwen we ons huis. De weegschaal glipt langzaam weer omhoog, maar belangrijker nog, de spieren nemen af. Op het laatste moment besluiten we een last-minute te kiezen naar de zon en op oudjaardag zitten we aan een all inclusive Spaans hotel restaurant aan de kinderchampagne. Een bijzondere jaarwisseling daar het hopelijk de laatste is waarbij we samen zijn. Naomi was wel iets verrast dat ik mijn fiets mee wilde hebben naar Tenerife. Gewoon lekker een paar stukjes rijden meldde ik nog. Onderweg in het vliegtuig kom ik mijn Right To Play fietsvriend Jeroen Straathof tegen met vrouw en kinderen. Hij had zijn fiets niet meegenomen. Welnu, die paar stukjes lekker rijden hield op de plek waar wij zitten in dat je vlak de straat uit kon rijden en vervolgens vol op de pedalen moest om de hoogte in te klimmen op weg naar het midden van het eiland. Een tochtje langs het water was ook al een redelijke klim en dus besloot ik dan ook maar vol de Teide op te rijden. Een fantastische klim en prachtig uitzicht. Het begint langzaam weer te prikkelen…