Op het laatste moment besluit ik toch met het vliegtuig te gaan, een rit van 1450 kilometer in mijn eentje vond mijn vriendin niet echt leuk. Het laatste trainingskamp uit een serie van 3 waar we met name veel informatie krijgen over het parcours, het gevoel bij de wedstrijden en de wissels. Ook het kamp van de controle test of we ons huiswerk en trainingsarbeid goed hebben gedaan. We mogen de volgende dag de fiets weer op met mondstuk en hartslagmeters. Ik span met dit keer echt in en vlak voor ik van de fiets val komt het bevrijdende antwoord dat ik veel progressie heb gemaakt, maar dat er nog veel te winnen valt als ik gewicht verlies. Hoezo, spannend nieuws ?! Ik was aardig op weg kilo’s te verliezen maar een hindernis was wat lastig te nemen, namelijk de gevolgen van stoppen met roken. Samen met vriendin hebben we een datum geprikt om deze psychische barrière eens goed te nemen en eenmaal aangekomen bij de datum vloog mijn gewicht 3 kilo omhoog om daar vervolgens te blijven, ondanks mijn inspanningen.
Sowieso vond de dokter dat een verstandige beslissing al was hij verrast dat ik überhaupt de favoriete hobby van mijn wijlen opa beoefende. Hoezo verrast; tenslotte is de beste man er 93 mee geworden… J Welnu mijn gewicht is er 91 van geworden en dus nog altijd en slordige 18 kilo zwaarder dan de gemiddelde triatleet. Coach Mario Huys was wel in zijn sas met het resultaat met als gevolg een schepje erboven op en nog meer fietstraining thuis, oeps. Een fantastisch weerzien had ik met mijn zwemtrainer Vladimir, in het zouten buitenbad aan de haven van Monaco werd mijn slag fijner en langer gemaakt en de IronMan start geïmiteerd en geoefend. Een breed gekrulde glimlach van Vladimir en eindelijk respect van mijn teamleden en trainers toen ik mijn breedgeschouderde en onderweg alles verpletterende waterpolo start te voorschijn toverde. En terecht kan ik u melden, want niemand haalt mij in, ook Peter Reid niet ! De volgende dag zou Peter mij ook een compliment geven voor het zwemmen in het buitenwater, een beetje schoorvoetend, want hij moest wel eerlijk toegeven dat hij voluit moest om gelijk met mij bij de boei te eindigen. Ogenschijnlijk makkelijk fiets ik de volgende morgen de heuvels op met, jawel groep 1. Ik rijd de 1e helling zelfs op kop als een ware Tourrenner meesterknecht en krijg ik opnieuw een mooi compliment van Peter Reid. Bij helling twee bleek dat ik toch iets teveel kracht had gegeven en bij helling 3 moest ik 100 meter voor de fotoshootstop eraf. Even geplast zeker, waren de gevleugelde opmerkingen van Miku de fotograaf. Tot slot werd het loopparcours eens goed bekeken en ik kom tot de volgende beschouwing. Is er dan niets vlak in dit prachtige landje Monaco ? Wat moet je anders hier met een Ferrari, als alles omhoog of naar beneden loopt ? Gezien het parkeerprobleem en de vele tunnels en trappen ben je met fiets en te voet vele malen sneller. Monaco is de juiste plek voor een mooie triatlon dus….. mits je 18 kilo minder weegt en leeft in een land met bergen om te trainen. Klaarblijkelijk heb ik toch wel de juiste belissing genomen een X5 te kopen.
Op het laatste moment besluit ik toch met het vliegtuig te gaan, een rit van 1450 kilometer in mijn eentje vond mijn vriendin niet echt leuk. Het laatste trainingskamp uit een serie van 3 waar we met name veel informatie krijgen over het parcours, het gevoel bij de wedstrijden en de wissels. Ook het kamp van de controle test of we ons huiswerk en trainingsarbeid goed hebben gedaan. We mogen de volgende dag de fiets weer op met mondstuk en hartslagmeters. Ik span met dit keer echt in en vlak voor ik van de fiets val komt het bevrijdende antwoord dat ik veel progressie heb gemaakt, maar dat er nog veel te winnen valt als ik gewicht verlies. Hoezo, spannend nieuws ?! Ik was aardig op weg kilo’s te verliezen maar een hindernis was wat lastig te nemen, namelijk de gevolgen van stoppen met roken. Samen met vriendin hebben we een datum geprikt om deze psychische barrière eens goed te nemen en eenmaal aangekomen bij de datum vloog mijn gewicht 3 kilo omhoog om daar vervolgens te blijven, ondanks mijn inspanningen. 
Sowieso vond de dokter dat een verstandige beslissing al was hij verrast dat ik überhaupt de favoriete hobby van mijn wijlen opa beoefende. Hoezo verrast; tenslotte is de beste man er 93 mee geworden… J Welnu mijn gewicht is er 91 van geworden en dus nog altijd en slordige 18 kilo zwaarder dan de gemiddelde triatleet. Coach Mario Huys was wel in zijn sas met het resultaat met als gevolg een schepje erboven op en nog meer fietstraining thuis, oeps. Een fantastisch weerzien had ik met mijn zwemtrainer Vladimir, in het zouten buitenbad aan de haven van Monaco werd mijn slag fijner en langer gemaakt en de IronMan start geïmiteerd en geoefend. Een breed gekrulde glimlach van Vladimir en eindelijk respect van mijn teamleden en trainers toen ik mijn breedgeschouderde en onderweg alles verpletterende waterpolo start te voorschijn toverde. En terecht kan ik u melden, want niemand haalt mij in, ook Peter Reid niet ! De volgende dag zou Peter mij ook een compliment geven voor het zwemmen in het buitenwater, een beetje schoorvoetend, want hij moest wel eerlijk toegeven dat hij voluit moest om gelijk met mij bij de boei te eindigen. Ogenschijnlijk makkelijk fiets ik de volgende morgen de heuvels op met, jawel groep 1. Ik rijd de 1e helling zelfs op kop als een ware Tourrenner meesterknecht en krijg ik opnieuw een mooi compliment van Peter Reid. Bij helling twee bleek dat ik toch iets teveel kracht had gegeven en bij helling 3 moest ik 100 meter voor de fotoshootstop eraf. Even geplast zeker, waren de gevleugelde opmerkingen van Miku de fotograaf. Tot slot werd het loopparcours eens goed bekeken en ik kom tot de volgende beschouwing. Is er dan niets vlak in dit prachtige landje Monaco ? Wat moet je anders hier met een Ferrari, als alles omhoog of naar beneden loopt ? Gezien het parkeerprobleem en de vele tunnels en trappen ben je met fiets en te voet vele malen sneller. Monaco is de juiste plek voor een mooie triatlon dus….. mits je 18 kilo minder weegt en leeft in een land met bergen om te trainen. Klaarblijkelijk heb ik toch wel de juiste belissing genomen een X5 te kopen.
No comments:
Post a Comment