Sponsor je mee voor Right To Play ?

Al jaren voel ik me erg verbonden met het goede doel van Right To Play. Afgelopen jaar heb ik in Oeganda met eigen ogen mogen zien wat een goede begeleiding van kinderen in kansarme gebieden een verschil kan maken. Ook heb ik gezien dat Right To Play als organisatie enorm productief werkt. Talloze vrijwilligers zetten zich vrijwel kosteloos in voor deze zaak en worden dankzij een strak protocol goed begeleid. Zodra een project van de grond is nemen de lokale mensen het over en begeeft Right To Play zich naar het volgende, helaas nog talloze, project. Mijn inspanning en daarmee ook mijn financiële bijdrage voel ik als gewaarborgd en ik zou het leuk vinden om in deze prestigieuze duurwedstrijd een mooie opbrengst te generen voor Right To Play. Sponsor jij me ook ? Onder mijn foto aan het begin van de blogger staat een sponsorformulier met daarop alle info die nodig is om mij te sponsoren. Dank je wel namens miljoenen spelende kinderen !

Kees Saton

De zenuwen beginnen

Met Jan van ProFiets in Rotterdam nog de laatste zaken doorgenomen en 2 wedstrijd racewielen besteld. Ja, ik mag nu net als de ‘grote jongens’ op aërodynamische wielen rijden. Deze wielen hebben namelijk enkel nut boven een snelheid van 35 kilometer per uur en dat lukt me dankzij al die trainingen, zeker in wedstrijden. Ook mijn pedalen heb ik verwisseld en om alle risico’s te mijden heb ik een set regenbanden meegenomen, mocht het weer in Monaco zo slecht zijn als onze zomer. Ik ben er klaar voor en begin me nu langzaam nerveus te maken. Nog een kleine 2 weken en dan is de grote wedstrijd daar. Van Mario krijg ik nu tal van ‘Brick’ trainingen, hetgeen betekend wissels van fietsen naar lopen en van zwemmen naar fietsen. Ook voert Mario het tempo op en train ik steeds meer op wedstrijdtempo. De teller staat nog steeds op 13 en een half uur per week, ook na de monsterlijke bergtrainingen en wederom slaat de vermoeidheid toe. Mijn vriendin is snipverkouden en ik begin ook last van mijn keel te krijgen. Weer een openwater training is dan niet lekker. Laatst deed ik een training in de zee voor mijn winkel. Zoals altijd check ik eerst de stroomrichting en zwem tegen de stroom in weg. Dat deed ik ook nu en het was wel erg grappig te zien dat ik na een half uur zwemmen op precies dezelfde plek lag en geen meter was opgeschoten door de sterke stroom. Op het strand stonden wat mensen te lachen en ik moet zeggen, ik geef ze groot gelijk, haha. Het aftellen naar raceday is begonnen en daarmee nemen de zenuwen toe. Mijn raceshirt ligt bij de drukker voor het logo van Right To Play, het hotel is geboekt, de conditie is beter dan ooit en de spanning neemt met de dag toe. Voorzichtig durf ik naar tijden te kijken. Winnen is uitgesloten, daarvoor moet je meer als 3 jaar zo hard getraind hebben als ik de afgelopen 9 maanden. Me plaatsen voor de WK hele triatlon in Hawaï is ook nog een stapje te ver, bovendien is Monaco met die bergen niet mijn parcours om me daarvoor te plaatsen. Maar het WK halve triatlon in Clearwater Florida November 2007 ligt als ik een goeie dag heb, in mijn bereik. Oei oei oei, ik wordt al nerveus bij het tikken van deze woorden… .

Testen en balans vinden als een profesional

Als je alle uren op gaat tellen die ik het afgelopen jaar sportend heb doorgebracht dan durf ik te zeggen dat de status semi professional wel is verdient. Maar dat ik langzaam zo word meegenomen in testen van voeding supplementen, gels en zelfs huidvriendelijke oplossingen tijdens het sporten had ik niet verwacht. Langzaam ontward het terrein van de duursport en zijn blaren, pijtjes maar ook steenpuistjes, aambeien en schaafplekken op talloze plekken me niet vreemd. Als ik twee toppers mag noemen in het geheel van alle middeltjes dan noem ik de Liftoff tabletten van Herbalife (zie www.herbalife.nl) en de Reskin Bikepatch (zie www.reskin.eu). Op die plekken waar het schuurt, tepels of je achterste bij het fietsen is dit meermalen draagbare pleistersysteem ideaal om tijdens de training die zere plekken te mijden die we allemaal kennen. De Loftoff tabletten zijn calorieloos en juist bedoeld om de zouten en mineralen aan te vullen die je snel uitzweet en waar je je futloos van gaat voelen. Op zich ook wel logisch, daar de overdracht van voeding naar de weefsels gepaard gaat met zoutwaardes in de weefsels en het bloed, oftewel de Natrium-Kalium pomp, vermindering van die zouten tijdens het duursporten maken je bij dagelijkse belasting vaak futloos. Ik heb veel baat gehad tijdens mijn trainingen en wedstrijden van dit product en deze tabletten gebruik ik als aanvulling. Voor de aanvulling van energie gebruik ik een 2de bidon met daarin opgeloste koolhydraten of een gel. Zeker voor een gewichtgevoelig persoon als ik oppassen dat ik niet teveel neem van deze calorieënbommen. Zeker daar het enorm tegenvalt wat een mens per uur kan opnemen in zijn lichaam. Veel sporters nemen tijdens de duursport veel teveel suikers tot zich welke niet opgenomen worden en enkel maagproblemen geven en juist prestaties tegenwerken.

Een weekje ‘bij komen’ in de bergen

Gezellig op bezoek bij bijzonder gastvrije coach Mario Huys. Even het weer ontvluchten en wat frisse berglucht opdoen. Natuurlijk gaan alle sportspullen mee op vakantie. Gelukkig net een PC hoofd tractor gekocht, dus de kofferbak kon helemaal vol met fiets, reserve wielen, noem het maar op. Bij het hotel staat Mario al te wachten en na een gezellig babbeltje begeleidt hij me in een trainingsschema waar menig klim en loopoefening wordt opgenomen. ‘Ga morgen maar eerst 2 uur fietsen en dan haal ik je op voor een loop dor de bergen’ was de opdracht voor de eerste dag. De tweede dag betond uit een fitness uurtje, 24 kilometer lopen om de wonderschone Achensee en anderhalf uur zwemmen in Worgl. De zaterdag werd ik op mijn verzoek de bergen ingestuurd met de fiets. Dat heb ik geweten, een rit van 7 uur met 140 kilometer op de teller en klimmen van 17 %. Voor eenieder die respect voor de bergen wil krijgen kan ik de Zillertaler Hohestrasse zeker aanbevelen. Vol trots belde ik Mario dat ik de klim had overleefd en dat het erg afzien was, zelfs na 9 maanden training en met een goede fiets, maar dat ik erg tevreden was. Voorzichtig meldde Mario dat ik er nog niet was en dat er nog wat klimmetjes kwamen. Na een uur, net beginnend aan de ergste klim van de dag, zakte de moed me in te schoenen, voelde ik me klein slap en ellendig en wist ik dat Mario wederom niet had overdreven….