De magie van een echte Ironman wedstrijd in Nice!

De kriebels beginnen al aardig te komen. We zijn uitgenodigd als Oakley Transitions team om een kijkje te nemen bij de IronMan Nice. Een hele triatlon van 4 km zwemmen, 180km fietsen en een marathon lopen. Op zaterdag kijken we alvast in het promodorp met tal van handigheden voor triatleten. Hier vind ik in een keer wat ik een half jaar bij elkaar heb vergaard via sites en tips van collegae triatleten. Ook hier blijkt weer dat er geen aanwijsbare ideale set-up is. Oppassen voor het bekende gezegde over de beste stuurlui dus. Dit wordt maar al te duidelijk als we over de transitions plaats, oftewel wisselzone, mogen lopen. Ik doe dit in mijn eentje om goed te concentreren op de set ups van de fietsen. In lange rijen staan 1400 fietsen klaar om de volgende morgen te vlammen in de bergen van Nice. Wat een pracht aan rijwielen, ik word er bijna hebberig van ! In mijn ooghoeken zie ik Mark Allen rustig mij groetend voorbij lopen, veelvoudig winnaar van deze Nice IronMan en ook Hawaï, een begrip in de triatlon wereld. 2 dagen later zou Peter Reid op het podium tijdens de prijsuitreiking zeggen, ‘wow ik sta naast Mark Allen’. De triatlonwereld wordt zo wel erg gezellig. De volgende morgen in alle vroegte staan we aan de start van mijn eerste IronMan, gelukkig wel als toeschouwer. Kippenvel om te ervaren wat er allemaal gebeurt. Om 6 uur ’s morgens zwiept de beat van de muziek de deelnemers op. Een paar deelnemers hollen nog zenuwachtig heen en weer, zij zullen niet winnen, dat is duidelijk. Voor me in het azuurblauwe water ligt het parcours met enorm grote boeien erin. 1400 gele badmutsen staan te trappelen bij de start, niet te hard want het strand is van kiezelstenen en de meeste dragen daarom goedkope slippers. Een continue overscherende helikopter maakt de spanning compleet. Ik ben inmiddels al misselijk van de zenuwen en ik sta niet eens tussen de deelnemers. Twee dj’s, een fransman en een Amerikaan, zwepen het publiek op. Een kanonschot klinkt, 1400 sporters duiken in het fantastisch kleurende water, 2800 slippers komen omhoog en drijven weg, de start is begonnen ! IronMan Nice is op weg voor de komende 8 tot 16 uur. Een enkele zwemmer komt terug of wordt uit het water gevist, zwembril kwijt of klap op het gezicht. Een klein uur later komen de eerste zwemmers aan de kant en wisselen voor de fiets. Vol gas schieten de mooie fietsen weg, behangen met voedsel en drinken voor een rit van 180 kilometer in 30 graden. Door de zenuwen zie je wat geklungel ontstaan, een enkele triatleet is zelfs zijn nummer vergeten en wordt teruggestuurd. Nu is het wachten op de terugkomst van de fietsers. Wij gebruiken de tijd om zelf een stuk te zwemmen in de zee. Ik maak nog een foto van de prachtige finishlijn met mijn gewenste tijd in Monaco. 2 uur later zal de winnaar van de gehele triatlon daar de finish overkomen. Het aftellen naar mijn eerste IronMan wedstrijd is nu echt begonnen.

3e Trainingskamp, een blik op het parcours in Monaco

Op het laatste moment besluit ik toch met het vliegtuig te gaan, een rit van 1450 kilometer in mijn eentje vond mijn vriendin niet echt leuk. Het laatste trainingskamp uit een serie van 3 waar we met name veel informatie krijgen over het parcours, het gevoel bij de wedstrijden en de wissels. Ook het kamp van de controle test of we ons huiswerk en trainingsarbeid goed hebben gedaan. We mogen de volgende dag de fiets weer op met mondstuk en hartslagmeters. Ik span met dit keer echt in en vlak voor ik van de fiets val komt het bevrijdende antwoord dat ik veel progressie heb gemaakt, maar dat er nog veel te winnen valt als ik gewicht verlies. Hoezo, spannend nieuws ?! Ik was aardig op weg kilo’s te verliezen maar een hindernis was wat lastig te nemen, namelijk de gevolgen van stoppen met roken. Samen met vriendin hebben we een datum geprikt om deze psychische barrière eens goed te nemen en eenmaal aangekomen bij de datum vloog mijn gewicht 3 kilo omhoog om daar vervolgens te blijven, ondanks mijn inspanningen. Sowieso vond de dokter dat een verstandige beslissing al was hij verrast dat ik überhaupt de favoriete hobby van mijn wijlen opa beoefende. Hoezo verrast; tenslotte is de beste man er 93 mee geworden… J Welnu mijn gewicht is er 91 van geworden en dus nog altijd en slordige 18 kilo zwaarder dan de gemiddelde triatleet. Coach Mario Huys was wel in zijn sas met het resultaat met als gevolg een schepje erboven op en nog meer fietstraining thuis, oeps. Een fantastisch weerzien had ik met mijn zwemtrainer Vladimir, in het zouten buitenbad aan de haven van Monaco werd mijn slag fijner en langer gemaakt en de IronMan start geïmiteerd en geoefend. Een breed gekrulde glimlach van Vladimir en eindelijk respect van mijn teamleden en trainers toen ik mijn breedgeschouderde en onderweg alles verpletterende waterpolo start te voorschijn toverde. En terecht kan ik u melden, want niemand haalt mij in, ook Peter Reid niet ! De volgende dag zou Peter mij ook een compliment geven voor het zwemmen in het buitenwater, een beetje schoorvoetend, want hij moest wel eerlijk toegeven dat hij voluit moest om gelijk met mij bij de boei te eindigen. Ogenschijnlijk makkelijk fiets ik de volgende morgen de heuvels op met, jawel groep 1. Ik rijd de 1e helling zelfs op kop als een ware Tourrenner meesterknecht en krijg ik opnieuw een mooi compliment van Peter Reid. Bij helling twee bleek dat ik toch iets teveel kracht had gegeven en bij helling 3 moest ik 100 meter voor de fotoshootstop eraf. Even geplast zeker, waren de gevleugelde opmerkingen van Miku de fotograaf. Tot slot werd het loopparcours eens goed bekeken en ik kom tot de volgende beschouwing. Is er dan niets vlak in dit prachtige landje Monaco ? Wat moet je anders hier met een Ferrari, als alles omhoog of naar beneden loopt ? Gezien het parkeerprobleem en de vele tunnels en trappen ben je met fiets en te voet vele malen sneller. Monaco is de juiste plek voor een mooie triatlon dus….. mits je 18 kilo minder weegt en leeft in een land met bergen om te trainen. Klaarblijkelijk heb ik toch wel de juiste belissing genomen een X5 te kopen.

9 juni : Een duel uit de schoolbanken

Mijn coach Mario Huys vindt het wel genoeg geweest. 4 wedstrijden in 4 weken, nu terug naar de training voor Monaco. Met enige twijfel begeef ik me toch zaterdagochtend vroeg naar Bodegraven. Met opvallend weinig stress alles in de auto gegooid meld ik me net op tijd bij de wedstrijdcommissie. Het parcours doorgenomen bereid ik me voor op mijn eerste Le Mans start, wel handig want dat gebeurt volgens mij in Monaco ook. Gezien mijn resultaten tijdens de NK vorige week biedt een van de teamleden van het Katwijkse triatlonteam Luyten me zijn plek op de voorste rij aan. De woorden van Mario ‘okay, nog 1 wedstrijd maar je mag niet voluit gaan’ schieten door mijn hoofd. Achter me hoor ik oud schoolbuddy Dirk Hus zeggen ‘zwemmen lukt me niet, maar ik haal je wel in op de fiets’ en het startschot klinkt. Na 2 rondjes in de Reeuwijkse plassen kom ik als 18e uit het water, snel naar de wissel waar ik voor het eerst probeer tijdens het fietsen mijn schoenen aan te doen, hetgeen geen succes blijkt, want het duurt veel te lang en ik schop mijn schoen kapot. Ik krijg er toch nog gang in en rijd met een gemiddelde van 35 km/u heen en weer over de weg zo hard ik kan om Dirk niet tegen te komen. Een lokale boer neemt het niet zo nauw met onze wedstrijd en zet een tractor vlak voor mijn neus op de weg. Tja, afstappen en wachten, hoort blijkbaar ook bij triatlon. Dan maar even een banaantje eten en weer door. Ik rijd op de 25e plek en wordt opvallend weinig ingehaald. Sterker nog ik haal ook anderen in en doe voor het eerst mee met de top 20 ! Een ferme tik op mijn rug en daar komt onze Katwijkse reus Dirk voorbij zetten. Ik zet aan en weet hem op respectabele afstand te volgen. Op weg naar de laatste wissel zie ik mijn vader en moeder enthousiast brullen dat ik zo goed ga. De afstand met Dirk is wel redelijk geworden, maar hup even tempo draaien met lopen. Echter Dirk gaat opvallend snel en ik merk dat ik lucht genoeg heb, maar niet veel harder meer kan. In een rechtstreeks duel haal ik hem toch 2 keer in en spijtig genoeg hij mij ook. Dirk eindigt, helaas maar verdiend, net voor me op de 22e plek met een tijd van 2.08. Ik mag het met de 23e plek doen en goed voor 12e in mijn leeftijdsklasse. Onderweg naar huis krijg ik het besef voor het eerst aan de wedstrijd te hebben meegedaan. Dat is een lekker gevoel om mee te nemen naar het trainingskamp volgende week in Nice !

NK middenafstand triatlon, fantastisch evenement

Mijn persoonlijk IronMan coach Mario Huys had speciaal voor mijn eerste halve triatlon het weekschema aangepast. Met acht uur training een opvallend rustige week en dus alles gericht op mijn eerste Nederlands Kampioenschappen. Zenuwachtig en met wat weinig slaap verschijn ik om half tien bij de inschrijfbalie en wordt mijn nummer 162 op handen en kuiten geschreven. Om 11 uur precies woelen 234 triatleten de opvallend ondiepe bodem van de Nieuwkoopse plassen om. Met de bagger voor mijn zwembril stort ik mij het zwemgevecht over 3 kilometer, waar ik na 44 minuten opvallen sterk als 65e uit het water kom. De wissel ging niet top, het koste me veel tijd de uitgedachte etenswaren in mijn kleine zakken van mijn traitlonpak te proppen. Als een veredeld kruidenier verlies ik bij de eerste bocht mijn geliefde ‘snelle jelle’, waar ik vervolgens iedere bocht aan word herinnerd. Ik lijk de enige met een buidel bananen en broodjes aan boord, veel triatleten zie ik met vastgeplakte repen en powerbars. Ook blijkt het opvallend druk in de bevoorradingsstraat, dat kan ook niet anders want een halve triatlon kost al snel 4000 kcal. Het fietsen ging zwaar, mijn benen schieten na 15 kilometer al vol en voelen het gehele traject zwaar aan. Gelukkig is de omgeving fantastisch en word ik blij van de gedachten aan mijn eerste NK in mijn leven. In de laatste ronde word ik tijdens het inhalen voorzien van extra adrenaline wanneer in een onvoorzichtige beweging van een van de rijders een vette fluim mij op een millimeter na mist. Na 81 kilometer blijk ik toch een leuk gemiddelde van 34 kilometer per uur te hebben gehaald en is mijn tijd goed voor de 140e tijd over het fietsparcours. Uit mijn ooghoeken zie ik mijn vriend Martijn staan met zijn kinderen. Dat doet me goed, want ik zit al goed stuk en kan een beetje aandacht goed gebruiken. Bij de wissel ontdekken de behulpzame vrijwilligers mijn tas met loopschoenen te laat en verlies ik 30 seconden met wachten. Niet lang na mijn start schiet het lood in mijn schoenen en kan ik niet anders dan denken aan de A,B,C techniek lessen van Peter Reid en de minuten tellen dat ik nog moet. Bij 3 uur 30 dacht ik nog even terug aan New York Marathon, dan was ik lekker klaar geweest. In de tweede loopronde komen de blonde vlechtjes van winnares bij de vrouwen Yvonne Van Vlerken mij voorbij. Ook een pupil van coach Mario Huys, dus aan het trainingsprogramma kan het niet liggen. Het lopen blijkt achteraf helemaal zo slecht nog niet. Met een tijd van 1.39,38 ben ik goed voor plek 115 in het loopparcours. Iets meer dan een half uur voor me finishend de derde pupil van Mario, Thomas Vonach, op de 12e plaats met een tijd van 4.11,57. Een heel wat betere plek dan mijn 105e plaats, maar wanneer we het terugbrengen naar leeftijdsklasse durf ik erg trots te zijn op mijn tijd van 4.50,26 en dus de 21e plek in leeftijdklasse Heren 40.