Als iemand me in januari had verteld dat ik 2de Pinksterdag 2007 in een gracht in Woerden tussen de aankomende waterlelies lag te trappelen om vervolgens in de stromende regen het fiets- en loop parcour zou afleggen, zou ik ernstige twijfels hebben gehad over het ‘glazen’ bolletje van die persoon. Los van mijn IronMan aspiraties was Woerden in januari al volgeboekt en was het dankzij een aantal uitvallers dat ik toch op het laatste moment een ticket kon bemachtigen. Rond 2 uur ’s middags vind ik mezelf dus inderdaad met gierende zenuwen in de keel en geheel in nieuwe zwemwetsuit tussen 150 andere ‘idioten’ op weg naar een boei een halve kiometer verderop in de gracht. Opvallend goed geplaatst kom ik onder toeziend oog van vriendin Naomi en mijn ouders bij de 1e twintig het water uit. Snel naar de wissel en op de fiets. Mijn nieuwe Ironman all weather outfit, die ik al aan had onder mijn wetsuit, versnelde mijn wissel enorm en vol goede moed stuur ik het fietsparcour op. Helaas ontdekte ik halverwege de 1e ronde dat ik tijdens de wissel toch door een slordig 40 man was ingehaald. Mijn toegewezen plekje in Parc Ferme was zo slecht gelocaliseerd dat ik zonder er erg in te hebben fors was gepasseerd tijdens de wissel. Weer een leermoment om nooit te vergeten en dus vol op de pedalen mijn achterstand weer inhalen. Met een gemiddelde snelheid van 36,5 kilometer per uur vrat ik de kilometers weg in dit super georganiseerde wedstrijdparcour. Inclusief de 1/8 en trio traitlon, deden er maximaal 450 mensen mee in de race. Maar in Woerden werd niets aan toeval overgelaten, talloze politie, ambulances en vrijwilligers maakte deze troosteloze dag tot een waar sportspectakel, waar ik 7 minuten van mijn beste tijd afhaalde en de finish bereikte op een keurige tijd van 2:03.43 uur. Hoe goed mijn tijd, toch eindigde ik overall zeer teleurstellend voor mijzelf slechts op de 49e plaats. Blijkbaar waren de triatleten die meededen in Woerden van hoger kaliber, hetgeen ook wel te merken was daar ik de gehele wedstrijd met een groepje van 10 triatleten het parcours aflegde. Om en om wisselde we van kopplek en was inhalen slechts tijdelijk, daar 5 minuten later ik net zo makkelijk weer werd ingehaald door een van de tien. Gelukkig wist ik uiteindelijk eenieder van mij af te schudden en uiteindeliijk ook mijn triatlonvriend van dat moment, Michael Hastrich uit Utrecht, die het gehele parcour in mijn buurt zat, net voor de finish te verschalken. Ik moest er toch niet aan denken 60e te worden een week voor mijn 1e NK.
No comments:
Post a Comment