D … day !!!

Alle voorbereidingen zitten er op. Nog even een rondje gereden en gelopen in de buurt van St. Tropez om aan de warmte wennen. De avond ervoor verzamelt het team samen met de coaches in een hotel in Nice. Goed slapen is nu belangrijk, nog belangrijker dan de nacht ervoor. Ik ben tot overmaat van ramp verkouden geworden en ook mijn bronchitis viert hoogtij. Met een dosis aspirines en slijmoplossers duik ik het bed in om de hele nacht gestoord te worden door een sms piep van de telefoon van een kamer verderop. Het hotel is te gehorig gewoon, mijn stressniveau te hoog ! De volgende morgen vroeg op voor de reis naar Monaco. Een verschrikkelijke dag en nog verschrikkelijkere planning. Van opbouwen van de fiets, tot inschrijven, tot het samenstellen van de wisseltassen en tussendoor persconferenties en verplichte pasta party’s. Tot overmaat van ramp wordt mijn fiets afgekeurd op een klein detail. Met een waterdop en wat plakband wordt het mankement verholpen en mag ik mijn fiets in mijn vak neerzetten. Met een hoge mate van stress duik ik s’avonds om 11.00 uur in bed. Mijn zwempak en spullen voor de volgende morgen liggen klaar voor de grijp. Natuurlijk kan ik de slaap niet vatten en staan we om halfvier weer naast ons bed om aan de voorbereiding van de grote dag te beginnen. Een summier ontbijt en snel naar strand voor de voorbereiding. De DJ is al wakker en draait langzaam het volume op naar de start. De helikopter maakt al vluchten boven het zwemwater en mijn Italiaanse teamgenoot komt tot de ontdekking dat zijn fiets die nacht is gestolen. Wat een ellende. Met man en macht werkt de organisatie aan een leenfiets en 5 minuten voor de start zie ik Andrea met een strakke gespannen blik schuin naast me staan in het startvak. Een diepe wens voor succes geven we elkaar en het startschot buldert door de haven. 850 atleten werpen zich in het water. D-day is begonnen…