World Champion Day

Alles loopt bijna op schema deze ochtend. Met op beide armen mijn nummer en op mijn kuit mijn leeftijd begeef ik mij in het startvak van mijn leeftijdgenoten, een kleine 200. Gelukkig we starten niet allemaal tegelijk en is voor mij een zorg van de massa start weggenomen. Ik kom ’s morgens Fiona tegen die er weer monter uitziet. Ook mijn coach Mario spreek ik nog voor de start. Mario heeft het even druk met Yvonne van Vlerken, Nederlands trots en op een na snelste vrouw ter wereld op de hele IronMan. Om 7.55 uur knalt het startschot voor mij en begeef ik mij voor een mooie tijd van 31 minuten in de golf van Mexico. Het WK is begonnen ! De wissel naar de fiets loopt voorspoedig en tijdens de rit stijgt mijn verbazing over de kracht in mijn benen. Met een voor mij duizelingwekkende snelheid van gemiddelde 38,5 kilometer per uur schieten de 90 kilometer als een flits voorbij. Wel ontvang ik nog een rode kaart van de scheidrechter voor onvoldoende afstand houden. Oorzaak; een volledig losgeraakt peloton van mijn leeftijdsgroep waar niemand de rem wil aanraken. Scheidsrechter dus boos en uiteindelijk belanden we vrijwel allemaal voor 4 minuten straf in het penaltyhok en komt het uiteindelijk wel weer goed met ons, gelukkig geen diskwalificaties. Op naar het lopen van 2 rondjes, waarbij ik in de eerste ronde een tijd neerzet van 50 minuten. Dit zou goed zijn voor een tijd van 1.40 op de halve marathon, niet onverdienstelijk na zo een zware fietsrit. Helaas toon mijn lichaam verval in de laatste 10 kilometer en verlies ik nog eens extra 5 minuten waarop mijn looptijd eindigt op 1.45 uur en mijn totale eindtijd op 4.46 uur staat, hetgeen een absoluut persoonlijk record is voor mij. Dat vond ook en van de vrijwilligers die mij spontaan trakteerde op een stevige kus. Ook coach Mario, David en Gene stonden klaar mij op te vangen bij de finish. Een mooi moment dat ik maar moeilijk los kan laten, is het tijdperk van de ijzeren man dan nu klaar ? Ik kan het niet geloven …