3 juni : Nederland Kampioensschap midden afstanden Nieuwkoop

Voor diegene die het leuk vinden een triatlon wedstrijd mee te maken is het Nederlands Kampioenschap op 3 juni te Nieuwkoop een leuk aan te bevelen evenement. Zowieso is de omgeving geweldig, maar de tijden die er genoteerd worden hier liegen er ook niet om. De starttijd is om 11.00 uur bij de jachthaven Tijsterman, Dorpsstraat 118 te Nieuwkoop. Voor meer info, zie www.triathlon-nieuwkoop.nl

De te verwachten tijden dat er wordt gezwommen is ongeveer 35-60 minuten, daarna gefietst ongeveer 2- 3 uur en tot slot gelopen 1-2 uur. De beste tijd vorig jaar werd op de borden gezet door Robert van de Werff op 3 uur 50 minuten en 10 seconden.Mijn streeftijd voor het geheel bedraagt een uur langer en dat zal mij een plaatsing geven rond plek 100 overall en in mijn leeftijdsklasse Heren-40 net in de top 25.

100 % waterproof

Als iemand me in januari had verteld dat ik 2de Pinksterdag 2007 in een gracht in Woerden tussen de aankomende waterlelies lag te trappelen om vervolgens in de stromende regen het fiets- en loop parcour zou afleggen, zou ik ernstige twijfels hebben gehad over het ‘glazen’ bolletje van die persoon. Los van mijn IronMan aspiraties was Woerden in januari al volgeboekt en was het dankzij een aantal uitvallers dat ik toch op het laatste moment een ticket kon bemachtigen. Rond 2 uur ’s middags vind ik mezelf dus inderdaad met gierende zenuwen in de keel en geheel in nieuwe zwemwetsuit tussen 150 andere ‘idioten’ op weg naar een boei een halve kiometer verderop in de gracht. Opvallend goed geplaatst kom ik onder toeziend oog van vriendin Naomi en mijn ouders bij de 1e twintig het water uit. Snel naar de wissel en op de fiets. Mijn nieuwe Ironman all weather outfit, die ik al aan had onder mijn wetsuit, versnelde mijn wissel enorm en vol goede moed stuur ik het fietsparcour op. Helaas ontdekte ik halverwege de 1e ronde dat ik tijdens de wissel toch door een slordig 40 man was ingehaald. Mijn toegewezen plekje in Parc Ferme was zo slecht gelocaliseerd dat ik zonder er erg in te hebben fors was gepasseerd tijdens de wissel. Weer een leermoment om nooit te vergeten en dus vol op de pedalen mijn achterstand weer inhalen. Met een gemiddelde snelheid van 36,5 kilometer per uur vrat ik de kilometers weg in dit super georganiseerde wedstrijdparcour. Inclusief de 1/8 en trio traitlon, deden er maximaal 450 mensen mee in de race. Maar in Woerden werd niets aan toeval overgelaten, talloze politie, ambulances en vrijwilligers maakte deze troosteloze dag tot een waar sportspectakel, waar ik 7 minuten van mijn beste tijd afhaalde en de finish bereikte op een keurige tijd van 2:03.43 uur. Hoe goed mijn tijd, toch eindigde ik overall zeer teleurstellend voor mijzelf slechts op de 49e plaats. Blijkbaar waren de triatleten die meededen in Woerden van hoger kaliber, hetgeen ook wel te merken was daar ik de gehele wedstrijd met een groepje van 10 triatleten het parcours aflegde. Om en om wisselde we van kopplek en was inhalen slechts tijdelijk, daar 5 minuten later ik net zo makkelijk weer werd ingehaald door een van de tien. Gelukkig wist ik uiteindelijk eenieder van mij af te schudden en uiteindeliijk ook mijn triatlonvriend van dat moment, Michael Hastrich uit Utrecht, die het gehele parcour in mijn buurt zat, net voor de finish te verschalken. Ik moest er toch niet aan denken 60e te worden een week voor mijn 1e NK.

Op weg naar Nederland Kampioensschap midden afstanden

Ongelofelijk maar waar, nog nooit van mijn leven aan een Nederlands Kampioenschap deelgenomen en nu op 42 jarige leeftijd lijkt het te gebeuren op 3 juni in mijn geliefde Nieuwkoopse Plassen. Een zwemtocht van 2,5 kilometer, 81 kilometer fietsen en 20 kilometer lopen. De training hiervoor verloopt vlot, mijn coach Mario Huys heeft zelfs mijn Monaco trainingsprogramma aangepast voor deze tussentijdse uitdaging ! Op 2de Pinksterdag staat een kwart triatlon wedstrijd in Woerden op het programma, kan ik nog even oefenen met de wissels. Deze week heb ik in de avonduren al een kwart en halve triatlon afstand getraind en goed afgerond, dus die Halve in Nieuwkoop zie ik wel zitten. Ook na de bevindingen in Ter Aar ligt mijn zwakte nog bij het fietsen. Zou ik 3 kilometer per uur harder kunnen trappen, dan was een top-20 plek niet ondenkbaar. Nu zweef ik rond plek 46. In Nieuwkoop is ongetwijfeld eens sterker wedstrijdveld, maar het fietsen is hier in verhouding minder en dus voordelig voor mij. Ik kan ook nog winnen met wisselen en heb mezelf daarvoor een mooi pakje cadeau gedaan. Ik durf het nu aan, want het lichaam begint aardig kilo’s te verteren. Ik ben erg benieuwd en nu al zenuwachtig. Dat geldt overigens ook voor mijn buren die wel gek op beginnen te kijken als ik direct na een fietsrit van 4 uur om 22.00 uur ook nog een uurtje ga hardlopen.

IronMan Black Tie

Met nog wat wedstrijden voor de deur is de kans op buitenwater zwemmen groot. Zodra de watertemperatuur onder de 16 graden duikt dan is een wetsuit verplicht. Als jongen van de kust geen probleem natuurlijk, surfsuits genoeg in de kast…. echter dat blijkt toch iets anders te liggen. Na diverse sites te hebben gelezen en ook een testmiddag te hebben ondergaan is mij duidelijk geworden dat deze triatlon suits als een 2de huid strak om je heen moet zitten en dat met name de armen vrij moeten kunnen bewegen. Niet te strak om je borst en ademhalingsspieren, maar ook niet te ruim, want dan komt er water tussen. Het pak is dus eigenlijk een aan elkaar gelijmd surfpak met diverse diktes neopreen, tot een maximumdikte tijdens wedstrijden van 5 millimeter. Lengte en gewicht tellen mee en in een tabel kun je dan bekijken welke suit voor jou het meest geschikt is, oplopend van 250 tot 550 euro. Op zich niet al te moeilijk, echter triatlonners denken in seconden is mij duidelijk geworden. Ze lopen liever door met blaren, dan dat ze 10 secondes verliezen met sokken aan doen. Laat staan een perfect passend wetsuit uitdoen! Dus welke pak moet je nu kopen, of toch maar de oude surfsuit ? Nu is het ook zo dat zo een pak je snelheid in het water kan vergroten. Er zitten op sommige pakken afzetribbels en zelfs de rits op zijn kop, voor als je ‘tegenstander’, tijdens de race besluit je rits naar beneden te trekken en jou pak volloopt met water. Het neopreen heeft diverse vormen van stugheid en ook het draagvermogen is anders opgesteld. Via de sites bleken enkele winkels in Nederland aanbod te hebben in triatlonsuites, dus na een middag internetten, getogen naar Barendrecht en daar op een maandagmiddag pakken passen. Na twee pakken te hebben gepast was ik helemaal klaar. Druipend van het zweet en de warmte was het passen van een derde pak niet meer mogelijk en kwam mijn ideale pak vanzelfsprekend uit op 500 euro. Vol trots naar huis, die stress is er af, eindelijk al mijn spullen bij elkaar. Wel leuk zo een sport met 3 onderdelen, maar ieder onderdeel heeft zijn verhaal en zoals blijkt materiaal ! Voor alle zekerheid op weg naar huis meteen het pak uitgeprobeerd in een lokaal recreatiemeer. Wel grappig te zien hoe mensen reageren als je nu baantjes gaat trekken in het buitenwater. Het pak zit fantastisch, het was wel even wennen in het zwemgevoel, maar vrijwel geen ‘lekkage’ of te strakke stukken. Ook het uittrekken ging snel, veel sneller dan het goedkopere pak van ander neopreen. Mijn lichaam blijkt dus als vanzelfsprekend afgestemd op de betere kwaliteitspakken, wie had dat nu gedacht, haha.

De eerste wedstrijdmeting

Afgelopen weekend stond de teller trainingsarbeid op 14 uur en was het startschot aangebroken voor mijn eerste kwart triatlon in Ter Aar. Om 6 uur op en 7 uur melden bij de wedstrijdleiding. Jawel, mijn naam stond erop en nu was het zaak alles goed voor te bereiden voor de start. In het park ferme, de centrale plek voor alle wissels, was ik wat nerveus mijn nummers aan het spelden en vooral praten met triatleten hoe zij zich voorbereiden voor deze wedstrijd. Katwijker Leen van Beek bezorgde mij zeer veel zinvolle info en om 9 uur was mijn startschot daar. In Ter Aar wordt er om het half uur gestart en dus had ik wat af kunnen kijken bij de wat langzamere zwemmers. Natuurlijk had ik mij stoer voor het zwemmen ingeschreven en mocht ik van start in baan 1 met een paar ervaren rotten die een kleine 16 minuten over de 1 kilometer zwemmen zouden doen. Het was wat dringen in de baan, maar na een minuut of 14 kreeg ik de verlossende klop met stok op mijn badmuts van de scheidsrechter dat ik nog een baan te gaan had. Voldaan stapte ik na 16 minuten als 3e van mijn groep uit het water. Het ging prima, totdat ik het natte lichaam in mijn shirtje en sokken wilde proppen. Ik was nog bezig mijn laatste sok aan te doen, terwijl de andere triatleten van mijn groepje al met grote snelheid de weg op fietsten. Zij waren al met fietstenue gaan zwemmen en hoefde enkel schoenen aan te trekken en wonnen daarmee bij 2 minuten. Ik hoorde mijn naam schallen uit de speakers en vol goede moed wuifde ik nog even naar de geluidswagen. Het fietsen ging bij mij nog nooit zo hard en met een gemiddelde van 34 kilometer per uur fietste ik de 40 kilometers weg. Ondanks al mijn zweetdruppels werd ik een paar keer ingehaald en zakte de moed in mijn schoenen toen de Nederlands Olympische delegatie in vol ornaat mij in de laatste ronde voorbij flitste. De motivatie om de 10 kilometer lopen hard in te gaan was geboren. Met 42 minuten op de klokken met het lopen was ik beretrots op mijn eindtijd van 2.10 uur. Een podiumplek zat er helaas niet in, of het moest zijn in de klasse 50+ waar ik 2de had geworden met mijn tijd. Het gevecht met een oude grijsaard had ik net voor de finish verloren en het was grappig te horen dat deze oude tijger de 1e plaats 50+ had verovert. Dat belooft nog wat over 8 jaar!

New York, het startschot voor een romantische duurprestatie!

Het was weer een hele omschakeling na het fantastische trainingskamp om weer alleen de training te hervatten. De eerste week was een rustig trainingsschema van slechts 8 uur. Het is zaak nu op te passen niet ziek te worden, want de weerstand staat nu aardig onder druk. Een week later werd de trainingsklok alweer op 14 uur gezet en had ik al mijn vertrouwde routes al weer verkend. Gelukkig zat het weer redelijk mee afgelopen maanden. Toch werd snel duidelijk dat ik goed rekening moet houden met weerstand en balans. Twee late nachten doorwerken en ja hoor, strontverkouden. Zo erg dat er niets anders opzat om de trainingstijd terug te brengen. Gelukkig stond een week New York op het vakantielijstje. Ook in the big apple gaat het schema gewoon door. Hardlopen in Central Park en fietsen met krachttraining in de gym van het hotel. Ik hou van New York, zeker met hardlopen door het Central Park in het weekend. Niet voor niets heb ik hier 3 maal een marathon gelopen. De stad van ongekende mogelijkheden en dus voor mij een mooie gelegenheid mijn vriendin te huwelijk te vragen. Gelukkig zij ze ‘ja’ en kon ik met nog meer energie de training thuis gaan hervatten. Vol adrenaline laat ik me verleiden thuis met vrienden een avondje door te halen. Dat heb ik geweten, de volgende dag liep de training geheel in de soep en was zelfs de trap naar mijn bed te hoog. Hoezo geen weerstand mee voor alcohol…. Komend weekend staat mijn eerste kwarttriatlon in Ter Aar op het programma. De eerste test om te kijken wat het lijf doet na al die trainingsarbeid. Ik heb mezelf beloofd niet voluit te gaan, maar te concentreren op de tussentijdse wissels na het zwemmen en fietsen. Ik kan niet ontkennen een beetje zenuwachtig te zijn.