Als een gesel zijn de brick en taper trainingen van Mario Huys uitgevoerd en voel ik mijn lichaam langzaam herstellen van de inspanningen de afgelopen weken. De zenuwen nemen toe en ik krijg het langzaam benauwd. In plaats van een gezelschap van tien man zit ik in mijn eentje in Florida. Dat krijg je wanneer je boekt op het laatste moment. Maar niet getreurd, want eenmaal lid van de familie IronMan ben je nooit alleen en dat bleek al snel. Binnen 5 minuten op Amerikaanse bodem kreeg ik een bed en kamer aangeboden van nota bene onze kuilgravende oosterbuur triatleten. In alle vermoeidheid toch maar besloten in mijn geboekte en veel te dure Marriott te blijven kom ik de volgende morgen bij het ontbijt in gesprek met David Meyer, advocaat uit LA en, jawel, triatleet ! David was net als ik alleen in dit spektakel en hoe kan het toeval lopen is ook pappa in spe. De band was compleet en samen schreven wij ons die dag in voor de WK 70.3 De hele stad Clearwater werd door middel van borden, radio en TV gewaarschuwd voor de ijzeren gladiatoren die zaterdag de stad onveilig kwamen maken. Geld nog moeite was gespaard, een leger van niet minder dan 3.000 vrijwilligers waren opgetrommeld en geïnformeerd hoe zij komende zaterdag de 1650 atleten moesten begeleiden. ’s Avonds vanzelfsprekend naar het atleten banquet, waar we met een kleine 1.000 man gezamenlijk konden eten op het strand en luisteren naar de toespraken van de leiding en scheidsrechters. Ook was er ruimte gereserveerd voor een gebed van de lokale dominee op het podium. Gezien mijn achtergrond een gebaar van hoog kippenvel. De boodschap was duidelijk, zaterdag 10 november zal een hele bijzondere dag worden !
No comments:
Post a Comment