Met de gedachten ‘Als ik eerst maar van die fiets af ben’ knal ik volle bak de eerste ronde de overbekende Formule 1 tunnel in opweg naar de haven. Mijn loopschoenen voelen betrouwbaar aan en angst om ‘lek’ te lopen heb ik niet meer. Het is nu mijn race opnieuw en opnieuw haal ik Andre in die achteraf veel last had van diarree. Vol goede moed neem ik de steile klim naar boven naar de finish lijn onder het Casino. Ronde twee gaat beduidend minder voortvarend. Ik krijg een enorme klap van de hitte en begin daar waar ik kan water over me heen te gooien. Ronde 3 is al niet veel beter, ik vraag al om flessen en de eerste handen ijs worden uitgedeeld. Opnieuw schieten de ABC lessen van Peter Reid en de woorden van Mario door mijn hoofd; economisch lopen en niet te hard de klim op. In ronde 4 gaat het iets beter en bij alle 3 de waterstops giet ik een fles water over me heen en zelfs de tuinslang is van harte welkom. Iedere ronde kijk ik uit naar de aanmoedigingen van mijn vriendin Naomi en vriend Dick. Vanaf het Casino kijkt Eyeline journalist Anneke Pastoor toe van onder een ‘koele’ parasol. Oef, het is zo warm, mijn grote lijf kan de warmte gewoon niet kwijt. Bij de laatste ronde voel ik toch weer vleugels, ik zie de klok tellen naar bijna 6 uur. Ik zet een sprint in en zie mijn tijd komen op 5.59.03 op een lekke band na de tijd die ik had gedroomd, maar voldoende voor Hawaï of Clearwater Florida ?
No comments:
Post a Comment