Raceday !!!

Vol goede moed begeef ik mij naar Almere, voor de derde maal in 3 dagen. Gisteren nog op het nippertje twee nieuwe buiten en binnenbanden op mijn fiets laten zetten. Restanten van de haven van Antwerpen zaten er letterlijk nog in. Ik begeef mij naar mijn fiets en doe mijn ding, zoals iedere triatlon … zwem, fiets, loop spullen groeperen en handig neerzetten, om vervolgens 10 maal te inspecteren of het echt goed staat. Ik smeer me in, want het belooft tussen de 25 en 29 graden te worden. Zo vet en glad als een paling begeef ik mij naar het strand. Ik spreek nog een paar triatlonvrienden en stel me op aan de buitenkant van het startveld voor de beachstart. Monaco blijkt nog vers in mijn gedachten en ik duik zo ver mogelijk naar buiten het water in. De eerste ronde van 1,2 kilometer gaan goed en na 25 minuten kom ik al met rugpijn over het strandvlak hollen om aan het tweede deel van 2,8 kilometer te gaan beginnen. Op zich loopt het goed, al is de golfslag lastig en moet ik af en toe een zwemmer van mijn rug afgooien. Ik klim na 1 uur en 28 minuten moe en stijf uit het water. Met een banaan en een koek in 20 seconden achter mijn kiezen vervolg ik mijn fietsroute. De eerste rond van 60 kilometer heb ik nodig weer een beetje soepel te worden, pas tijdens de 2de ronde voel ik mijn rug losser worden en krijg ik langzaam zin in lopen. In een flits zie ik Naomi en mijn zwager staan juichen uit mijn ooghoeken op het moment dat ik na 3 en een half uur de 120 kilometer heb afgelegd. Het gaat goed met mijn rug ! Op zich een korte wissel en ik zet de spurt erin voor het laatste onderdeel van 30 kilometer lopen. Bij het passeren van de tribune hoor ik Erica Terpstra mijn aanmoedigen. Het publiek in Almere is geweldig. Daar waar de mensen mijn naam kunnen lezen op het startnummer brullen ze dat luidkeels, anders zijn het wel kreten als hup Holland. Helemaal een kabaal is het bij triatlongroep Bollenstreek, die mij luidkeels met muzikale ondersteuning naar de finish brullen. Helaas staan de mensen niet langs de hele 15 kilometer en ook de zon eist zijn tol hier en daar. Mario had mij gedwongen veel gels te eten, en hoe smerig ook, het was nodig. Deze afstand is heel wat anders dan de afstanden die ik totnogtoe heb gedaan. Ronde 1 gaat redelijk. Aan het einde van ronde 1 kom ik dorpsgenoot Erik Nieuwenhuis tegen, hij ziet het niet en loopt helemaal in trance, uiteindelijk finishend Erik vlak voor mij in een mooie tijd van 7.46 uur. Bollenstreker Chris eindigt vlak achter me en dorpsgenoot Jos Sneijder vindt de finish op 8.46 uur eindigt.
Ronde twee krijg ik 6 kilometer voor de finish een enorme man met de hamer. Ik moet even wandelen en ik wil niet. Onder de 8 uur finishen is haalbaar en hoe het kan, ik zet aan in een monotone dreun, althans dat denk ik, naar de finish. Ik reken de tijd en denk aan 7.59 uur. De laatste 5 kilometer loop ik er nog 3 minuten vanaf en finish onder luid gebrul van vrouw Naomi, zwager Isai en zoon Rian in een mooie tijd van 7.54 uur. Zo dat waren 7171 kcal verbruiken op de laatste en zonnige zondag van augustus. Het seizoen zit erop en het besluit is genomen. Dankbaar neem ik de complimenten van mijn coach Mario in ontvangst. De hele IronMan lonkt.