Hoe dichter de datum, hoe zwaarder de dip. Het voelt als plankenkoorts en ik heb geen zin meer in een wedstrijd. Het lijkt erop dat alle indrukken van het voorseizoen zijn tol eisen op weg naar de wedstrijd. Gelukkig begint op 4 augustus mijn vakantie en dus tijd genoeg om een beetje bij te komen. Om 6 uur zit ik op wedstrijddag in de auto op weg naar Antwerpen alwaar de transitions wel 5 kilometer van elkaar liggen. Het weer beloofd niet heel veel goeds en tot overmaakt van ramp ben ik aan de diarree vlak voor de start. Zenuwen, zou kunnen, niet goed in ieder geval. Alles weer aangetrokken werk ik mij een weg naar voren in de zwemgroep en zwem ik geheel aan de buitenkant naar een hele mooie tijd van 28 minuten door het smerig proevend brakwater in de haven. Het fietsen langs de doks met een harde wind in de rug aan het begin en vol tegen aan het eind van het parcours gaat vooralsnog okay, zelfs als de regen als hagelstenen op ons neerslaat en menig triatleet met fiets en al onderuit gaat. Ik heb zware benen en moeite het grote verzet rond te krijgen. Beginnend aan het lopen voel ik meteen dat mijn cadans tijdens het fietsen niet goed was en moet ik in de 2de ronde mijn pas aanpassen om nog vooruit te komen. In Antwerpen loop je 3 rondes van 7 kilometer dwars door het centrum en dat motiveert mij uiteindelijk toch een eindtijd van 4.50 uur neer te zetten, hetgeen goed is voor plek 41 in mijn leeftijdsklasse en 305 overall. Vergeleken met mijn snelste tijd in Clearwater 5 minuten langzamer, maar de weersomstandigheden waren niet te vergelijken. Eenmaal thuis gekomen kon ik vol trots mijn zoon deelgenoot maken van de 3de IronMan medaille van pappa en kan de vakantie gaan beginnen...
No comments:
Post a Comment