NK Halve Triatlon Nieuwkoop

Na een jaar weer terug in mijn geliefde Nieuwkoop. De eerste wedstrijd dat mijn vrouw en zoon komen kijken. Nogal geschrokken van triatlon Woerden ben ik wat kilos afgevallen en heb ik veel getraind op het zwemmen. Fietsen dat zit wel goed en het lopen is altijd, zoals ik het noem ‘thuisbrengen’. Blij verrast zie ik nog een supporter staan. Gerard Hoogduijn, een van onze directeuren, staat met zijn fototoestel klaar om dit plaatje te schieten en me aan te moedigen. Tijdens de zwemstart besluit ik een herhaling van Woerden te voorkomen en zwem ik van binnen naar de buitenkant van het zwemveld en vind ik een heel lang stuk geen rondzwaaiende armen of benen op mijn weg. Het zwemmen gaat zo goed dat ik durf na 2,5 kilometer durf aan te zetten naar de finish. Ik kom als 55e uit het water en hol nog dizzy onder luidde aanmoediging van Gerard naar mijn fiets. Volle bak schiet ik voorbij de plek waar ik vorig jaar in mijn onervarenheid proviand verloor en werp als grapje mijn bananenschil daar weg.

Na een hele ronde schiet ineens een blauwe wagen van Gerard naast me om aan te moedigen op de fiets. Een heerlijk moment, want mijn benen lopen al vol. Als 72 passeer ik de transition en word ik ingehaald door opnieuw Dirk Hus. Ik besluit hem te laten gaan, want mijn benen willen niet meer. Ik zie in de ogen van Gerard, die inmiddels op een vouwfiets naast mij rijd, dat mijn lopen niet op de cover van Runners World zal komen. Ik begin me af te vragen of ik werkelijk lopend ‘thuis kan komen’ of dat ik achterop zal springen. Gelukkig is de regen opgehouden, maar een deken van warmte en windstilte zorgt ervoor dat ik bijna in de sloot wil springen. Een blik op mijn vrouw en kind haalt me weer uit de boze droom en ik besluit meer suikers te snoepen onderweg. Dit helpt en de laatste ronde voel ik zelf kracht weer iets te versnellen. Echter het kwaad was al geschied en ik eindig uiteindelijk met een verbetering van mijn record met 5 minuten op 4.45 en de 87e plek overall. In mijn leeftijdscategorie betekend dat plek 14, wow misschien ging het dan toch wel hard. Desondanks had ik het gevoel dat het harder kon. In ieder geval was ik blij dat ik er was, al voelde ik me een Bokito na al die bananen onderweg.